fbpx

Już na początku marca odbędą się weekendowe zajęcia dla początkujących tłumaczek i tłumaczy w ramach Programu mentoringowego Translatorium

Zachęcamy do zapoznania się z programem:

  • piątek 1.03, godz. 13.30–18.00 (dwie przerwy 15 min.), ul. Gołębia 16, s. 42 – wykład mecenasa Benedykta Baligi „Prawo autorskie – ABC dla tłumaczy”
  • sobota 2.03, godz. 10.00–11.30, Pałac Potockich, Rynek Główny 20 – wykład redaktor Ewy Bolińskiej-Gostkowskiej (wydawnictwo Znak) „Współpraca z tłumacz-k-ami – perspektywa wydawnictwa”
  • sobota 2.03, godz. 12.00–14.00, Pałac Potockich, Rynek Główny 20 – spotkanie z przedstawiciel-k-ami Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury „Tłumaczenia literackie – hobby czy kariera?”; spotkanie poprowadzi Agnieszka Myśliwy, udział wezmą: Katarzyna Kotyńska (mentorka, j. ukraiński), Tomasz Kwiecień (mentor, j. włoski), Katarzyna Sarek (mentorka, j. chiński), Magdalena Kowalczuk, Anna Maria Mazur.
Muzeum Manggha, Galeria Europa – Daleki Wschód
Czas trwania wystawy: 17.02–7.04.2024 r.
w godzinach 10.00–18.00
Czy zdarzyło Ci się kiedyś zastanawiać, co też może się skrywać w głowie artysty? Już niebawem będziesz mieć taką możliwość. I nie, nie jest to reklama nowego produktu bioinżynierii ani zapowiedź kolejnego wynalazku stworzonego przez największego potentata elektrycznych samochodów.
Zapraszamy na wystawę prac Mateusza Kołka „Stany splątane” do Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha!
„Stany splątane” to próba przedstawienia, jak może wyglądać taka podróż do wnętrza głowy artysty. Twórczość Mateusza Kołka to bardzo oryginalne splątane Multiwersum. Miejsce, w którym przeplatają się Japonia, Hongkong i Polska; manga, anime, komiks europejski i sztuka gotycka. Z tego zbioru, wydawałoby się, zupełnie nieprzystających do siebie elementów powstaje niezwykły świat wyobraźni, w którym chce się zostać na dłużej. Świat, który chce się eksplorować i którego chce się doświadczać. Odnajdywać powtarzające się elementy i szukać powiązań pomiędzy kolejnymi grafikami.
Doświadczenie tej struktury to nieliniowa opowieść pełna „zaszytych” znaczeń i wzorzyście powtarzających się elementów, po których tropie uważny obserwator może eksplorować świat artysty. Na wystawie podróżujemy wraz z nim poprzez miejsca i czasy. Odwiedzamy przestrzenie i spotykamy ludzi w sytuacjach, które – zatrzymane w grafikach – są stopklatkami z większej opowieści. W kilku przypadkach Mateusz Kołek zdradza nam, jaka historia lub emocja stała się inspiracją do konkretnej pracy.
„Stany splątane” to wystawa – przygoda, która rozpoczyna się w Krakowie i do Krakowa na powrót prowadzi. Po drodze jednak na odwiedzających czeka kilka furtek do innej rzeczywistości, równoległych światów. A nawiązując do słów samego artysty – w środku jest naprawdę ciekawie!
_________________________________________
Kurator: Przemysław Wideł
Aranżacja plastyczna: Mateusz Kołek, Przemysław Wideł
Koordynacja: Ewa Mazurkiewicz, Monika Werner
Identyfikacja wizualna: Marta Szmyd
Animacje: Studio How & How, xulm (Marcin Surma)
Partner wystawy: Muzeum Komiksu, Kraków Miasto Literatury UNESCO
Patronat medialny: Kraków Culture, SZUM, Niezła Sztuka, PRESTO

„Jej niezależność jest częścią jej blasku. Zazdrość jest ceną, jaką ja za to płacę, z nadwyżką. Letnią nocą, na tarasie z widokiem na Rzym, śpię z twarzą wtuloną w koc. Dzięki cierpieniu wzrasta moje czułe pożądanie. Ale kiedy jest obecna, to jest. Czy może się mylę? Czego nigdy nie było: małżeństwa jako małodusznej domowej krzątaniny. (…) Raz zrobiłem coś, czego nie powinno się robić: przeczytałem listy nie do mnie skierowane, listy od mężczyzny; mowa w nich o małżeństwie. Wstydzę się i milczę. Kiedy pytam, nie kłamie. Pisze: Jeśli się między nami coś zmieni, powiem ci to. Znowu wydaje mi się, że nie wytrzymam bez niej.” „Ingeborg nie żyje. Po raz ostatni rozmawialiśmy w 1963 roku w rzymskiej kawiarni, przed południem; słyszę, że w tym mieszkaniu, w Domu zum Langenbaum”, znalazła w zamkniętej szufladzie mój dziennik; przeczytała go i spaliła. Pod koniec niedobrze to znosiliśmy, i ja, i ona.” – tak o swoim związku z Ingeborg Bachmann pisze w powieściach „Powiedzmy, Gantenbein” (tlum. Jacek Frühling) i „Montauk” (tłum. Stanisław Kołodziejczyk) Max Frisch.

Poznali się w Paryżu w 1958 roku podczas premiery jego sztuki Biedermann i podpalacze. Frisch wcześniej zachwycił się słuchowiskiem Bachmann „Dobry Bóg z Manhattanu” i napisał jej o tym, nawiązując znajomość, która przerodziła się w intymną relację. Wzajemna fascynacja dwójki wybitnych literackich osobowości nie przełożyła się, niestety, na harmonijne współżycie. Bachmann chroniła swoją prywatność, Frisch przeciwnie – liczył na „literacki materiał”. ona nawiązywała i pielęgnowała liczne znajomości i przyjaźnie, on był chorobliwie zazdrosny. Ślady ich związku można odnaleźć w twórczości obojga. Frisch sportretował Bachmann we wspomnianych wyżej książkach. „Malina”, autobiograficzna proza austriackiej poetki, nie jest co prawda bezpośrednią odpowiedzią na książkę Frischa „Powiedzmy, Gantenbein”, ale można w niej znaleźć wiele wątków nawiązujących do ich relacji. Podobnie jak w wydanych pod tytułem „Male oscuro” szkicach, które oddają stan psychiczny autorki po rozstaniu z Frischem w 1962 roku.

Po tę m.in. książkę sięgnęła Margarethe von Trotta, planując realizację swojego filmu „Ingeborg Bachmann – podróż na pustynię”. Reżyserka opowiada w nim nie tylko o uczuciowej relacji dwojga pisarzy, ale też o wyprawie Ingeboorg do Egiptu w towarzystwie Adolfa Opla, austriackiego pisarza i dziennikarza, która miała być remedium na ból rozstania. Literackie ślady tej podróży znalazły się zarówno w twórczości Bachmann, w nieukończonej książce „Przypadek F.” (tłum. Krzysztof Jachimczak), jak i w wydanym w 2001 roku wspomnieniu Opla „Wo mir das Lachen zurückgekommen ist …”. Auf Reisen mit Ingeborg Bachmann („Gdzie powrócił mi uśmiech”. W podróży z Ingeborg Bachmann).Zapraszamy na dyskusję wokół filmu von Trotty i tematów, które podejmuje: jakie były powody, dla których każde z nich weszło w ten związek, bo choć wydają się skrajnie różne, a wręcz sprzeczne, to oboje postanowili zaryzykować, mimo, że zdawali sobie sprawę z trudności, które mogą się pojawić w przyszłości? Jaka była dynamika tej relacji, jak ona przebiegała i jak w tym w czasie rozwijały się ich kariery literackie oraz jak zawiązywali inne znajomości? I wreszcie – jaki wpływ na ich twórczość miał ten związek?

DYSKUSJA ODBYWA SIE W RAMACH CYKLU „CONRAD PO GODZINACH”

MONIKA GROMALA – literaturoznawczyni, absolwentka IBL PAN. Badaczka twórczości Paula Celana i tekstów kultury odpowiadających na doświadczenie Zagłady. Autorka książki Resuscytacje Celana. Strategia widmontologiczna (Wyd. Austeria, Kraków 2018) i tomu poetyckiego matka jest (Wyd. WBPiCAK 2021). Obecnie pracuje nad monografią: Domokrążcy. Celan-Bachmann-Jelinek. Mieszka w Wiedniu.

GRZEGORZ JANKOWICZ (ur. 1978) – aktywista literacki, filozof literatury, eseista, redaktor, wydawca, krytyk i tłumacz. Doktor nauk humanistycznych. Dyrektor programowy Festiwalu Conrada. Redaktor działu kultury „Tygodnika Powszechnego”. Dyrektor programów literackich Fundacji Tygodnika Powszechnego. Wykładowca Szkoły Filmowej w Łodzi. Opublikował m.in.: „Po co jest sztuka? Rozmowy z pisarzam” i (Kraków 2013), „Cmono. Rozmowy z pisarzami” (Kraków 2013), „Gombrowicz – Loading. Esej o formie życia” (Wrocław 2014), „Uchodźcy z ziemi Ulro. Eseje” (2015). Pod jego redakcją ukazał się tom „Opowieść o dwóch miastach. Wrocław i Kraków” (Kraków 2015), prezentacja Wrocławia i Krakowa jako miast literatury. Wspólnie z Anną Kałużą przygotował tomy: „Pracownia Poetycka Silesius. Rok 1: Foks, Sosnowski” (Wrocław 2015) oraz „Pracownia Poetycka Silesius. Rok 2: Matywiecki, Pasewicz, Pietrek” (Wrocław 2016). Z Zofią Król zredagował książkę „Wolne słowa. Zestaw do ćwiczeń indywidualnych i zbiorowych” (Gdańsk 2016). Z Alberto Manguelem napisał książkę „Małe języki, wielkie literatury. Small Languages, Big Literature” (Gdańsk 2017). Niedawo ukazały sie dwie jego książki: „Blizny. Eseje” (Wrocław 2019) oraz „Życie w kuli. Parmigianino, Ashbery i sztuka przemiany” (Kraków 2020). Pomysłodawca i współprowadzący akcji społecznej Lekcje Czytania organizowanej przez „Tygodnik Powszechny”, w ramach której prowadzi warsztaty czytelnicze z młodzieżą, seniorami oraz osadzonymi. Mieszka w Krakowie.

Krakowska Książka Miesiąca STYCZNIA 2024

Ishbel Szatrawska „Toń”

 

Biblioteka Kraków zaprasza w czwartek 25 stycznia 2024 r. o godz. 18.00 do Klubu Dziennikarzy „Pod Gruszką” (ul. Szczepańska 1) na wręczenie Nagrody Krakowskiej Książki Stycznia Ishbel Szatrawskiej – autorce książki „Toń”.

Prowadzenie: Wacław Krupiński i Agnieszka Staniszewska-Mól

Wstęp wolny

O książce

„Kiedy Eichmedien stały się Nakomiadami? Kiedy Rastenburg był Rastemborkiem i kiedy stał się Kętrzynem? Carlshof – Karolewem, a Groß Stürlack – Sterławkami? „Toń” opowiada losy kilku pokoleń rodziny związanej z dawnymi Prusami Wschodnimi, gdzie od wieków mieszały się tożsamość polska, mazurska, niemiecka i litewska: historię babki Janki, arystokratki Gudrun i jej ukochanego Maxa – niemieckiego chirurga, ciotki Gertraud, syna Janki – Wolfa i wreszcie, najmłodszej z rodziny – Alicji, antropolożki, która niespodziewanie musi się zmierzyć z koniecznością sprzedaży rodzinnej siedziby nad Gubrem, domu pełnego wspomnień i naznaczonego tajemnicą. Śledzimy losy bohaterów i bohaterek, począwszy od czasów wojny, katastrofy Königsbergu i Rastenburga, sowieckiej nawałnicy, przez komunistyczną Polskę – już odmienioną, gdzie o przeszłości nie mówi się wcale lub mówi się szeptem – aż do czasów współczesnych, w których rozgrywa się nowy uchodźczy
dramat”.

(opis od wydawcy, Wydawnictwo Cyranka)

Dyrekcja Biblioteki Kraków serdecznie zaprasza 30 listopada o godz. 18.00 do Klubu Dziennikarzy „Pod Gruszką” (ul. Szczepańska 1) na wręczenie nagrody Krakowska Książka Miesiąca.

Listopadową nagrodę odbierze Magdalena Bielska – autorka książki „Poradnik dla niedawno zmarłych”.

Rozmowę z poetką poprowadzi Małgorzata Lebda.

 

O książce

„Poradnik dla niedawno zmarłych” to piąta poetycka książka Magdaleny Bielskiej, najdojrzalsza z dotychczas przez nią napisanych. Podstawową materią zebranych w niej wierszy są własne doświadczenia poetki; nadrzędnym tematem – sytuacja kogoś, kto w krótkim okresie czasu stracił kilkoro najbliższych i znalazł się w środku świata bez matki, ojca i babki. Zgodnie z niespodziewanym, paradoksalnie wieloznacznym tytułem, tom Bielskiej można czytać jako podarunek „dla niedawno zmarłych” i zarazem – jako radę (albo: ratunek) dla samej siebie (i dla wszystkich, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji).

Stratę, także tę najcięższą – sugeruje poetka w kolejnych wierszach Poradnika – trzeba przyjąć, udźwignąć, uczynić częścią własnego świata. Albo inaczej: stratę trzeba zachować w pamięci. Zarazem jednak – zdaje się radzić Bielska – nie wolno gwałtownie rozpaczać, poddawać się osłabiającym pamięć emocjom.

(Opis pochodzi o wydawcy)

 

„Zmarłych nie dotyczy…”

„Poradnik dla niedawno zmarłych” to najnowszy tom Magdaleny Bielskiej. Tytuł prowokujący, bo jak można pisać poradniki dla nieżyjących? Przecież oni już po książkę nie sięgną. Poetka stwierdza w jednym z utworów: „Na zewnątrz pada styczniowa mżawka / która jednak zmarłych i niedawno zmarłych nie dotyczy” (rozdział „Wybuch”). W innym wierszu pisze wręcz, że „Moi zmarli bliscy milczą, może nie byli dostatecznie bliscy…” (rozdział „Łuna”). Te wiersze, które powstały po utracie bliskich, adresowane są do cierpiących, tkwiących w rozpaczy, pogrążających się w smutku, a przecież „Smutek – słowo w wierszu zakazane. Tak mi powiedział kiedyś ojciec…”. Smutek trzeba wypełnić dobrymi wspomnieniami, czasem przebaczeniem, bo „Kiedy odpuszczamy, wybaczamy, prostujemy zaokrąglone plecy, / czujemy się znacznie lepiej” („Przebaczenie w rodzinie”). A swoją drogą, po tamtej stronie, dokąd nie bardzo nam po drodze, ale nie mamy wyboru, stajemy się chyba prawdziwie wolni… „Wolność, która sączy się / jak strużka światła pomiędzy piramidami, / niszczejącymi jak świat” („Miejsce na cmentarzu”). To doskonałe, pełne emocji wiersze, balansujące na granicy rozpaczy, smutku, żałoby, wpisują się w klimat polskiego listopada, kiedy odwiedzamy cmentarze, wspominając najbliższych…

Janusz M. Paluch

 

O autorce

Magdalena Bielska jest prozaiczką oraz poetką, autorką kilku tomów wierszy. Na swoim koncie ma m.in. Nagrodę im. Kazimiery Iłłakowiczówny za najlepszy poetycki debiut roku 2006, Nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, nominację do Gdańskiej Nagrody Literackiej „Europejski Poeta Wolności” oraz nominację do „Orfeusza” – Nagrody Poetyckiej im. K. I. Gałczyńskiego.

 

Alice Lyons to urodzona w USA, mieszkająca w Irlandii poetka, która jest pierwszą rezydentką programu Heaney-Miłosz realizowanego przez Kraków Miasto Literatury UNESCO, Ambasadę Irlandii w Polsce oraz Seamus Heaney Estate.

Wojciech Bonowicz to poeta, publicysta, dziennikarz, nominowany do najważniejszych nagród literackich, m.in. nagrody Nike oraz Nagrody im. Wisławy Szymborskiej. Laureat Nagrody Literackiej Gdynia za tom „Pełne morze”.

 

Inteligencja: sztuczna, ludzka, emocjonalna i inne jej oblicza. Czy stoimy w obliczu cywilizacyjnej szansy czy kryzysu?

Tegoroczna edycja Festiwalu Przyszłości to rozmowa o inteligencji, jej rodzajach, typach i kontekstach. Sztuczna inteligencja to fenomen, na którym skupiamy się na Festiwalu Bomba Megabitowa od pierwszej edycji. W 2023 chcemy o inteligencji porozmawiać szerzej. Rozwój AI jest dziś niezaprzeczalnym faktem, ale to jego co jego implikacje etyczne i społeczne będą decydowały o krajobrazie przyszłości. Ale inteligencja, zarówna ta ludzka jak i ta nieludzka, to też coś co zadecyduje o przyszłości w ogóle. Zarówno tempo rozwoju jak i ilość sytuacji kryzysowych z którymi dziś się borykamy sprawia, że bierna postawa wobec zmian jest niemożliwa.

Festiwal od pierwszej edycji ma charakter interdyscyplinarny i łączy ze sobą dziedziny, które łączył też Stanisław Lem – technologię, kulturę i naukę. Trzecia edycja zbudowana będzie w sposób analogiczny, a na jednej scenie spotkają się przedstawiciele wszystkich tych trzech światów, żeby rozmawiać o obliczach inteligencji.

Poprzednie edycje:
Edycja 2021 poświęcona była futurologii, spojrzeniu przyszłość, edycję 2022 zdominowały tematy związane z kwestiami klimatycznymi i ekologicznymi.

Wśród gości:
Wodzisław Duch, Jacek Dukaj, Szczepan Twardoch, Dorota Welman, Krzysztof Zanussi, Omenaa Mensah, Bartłomiej Topa, Borys Szyc, Michał Rusinek.

Więcej informacji na https://bombamegabitowa.com/

Dyskusja z udziałem Marcina Hernasa, Piotra Rypsona, Przemka Dębowskiego
Prowadzenie: Justyna Nowicka

Rozmowa o historii polskich wydawnictw, ukazanej w nietypowy sposób, bo traktującej osoby projektujące książki na równi z redaktorkami i redaktorami. Każda książka to rezultat wspólnej pracy jej autorki lub autora, redakcji wydawniczej i graficznej, projektanta lub projektantki, którzy przesądzają o jej wyglądzie, a na końcu drukarza. Historie wydawnictw zawarte w książce Wy-Twórcy książek. Historia społeczności wydawniczej w czasach PRL-u pod redakcją Jacka Mrowczyka i opublikowanej przez Karakter pokazują także losy ludzi związanych z rynkiem książki. Mowa tu o wybitnych fachowcach i wizjonerach, którzy uczestnicząc w budowie Polski Ludowej, zderzyli się z jej totalitaryzmem.

Wpisz szukaną frazę: