Czytelnia Liberatury

„Liberatura” to termin ukuty przez Katarzynę Bazarnik i Zenona Fajfera na określenie takiej literatury, w której tekst i jego fizyczna realizacja (sposób zapisu) stanowią nierozerwalną całość (od łacińskiego liber – „książka”, „wolny”). Dzieła tego typu mogą przybrać dowolny kształt, od tradycyjnego woluminu – aż po książkę-harmonijkę, powieść na luźnych kartkach w pudełku czy poemat w butelce. Przykłady takich dzieł, choć nie określanych wcześniej tym mianem, znamy z historii literatury – ich autorzy to m.in. Laurence Sterne, William Blake, Stanisław Wyspiański czy James Joyce. Powstała w 2002 roku, pierwsza w świecie Czytelnia Liberatury stała się ośrodkiem refleksji nad taką literaturą, gromadząc zarówno liberaturę powstającą współcześnie, jak i utwory antycypujące to zjawisko, a także publikacje teoretyczne, recenzje i materiały popularyzatorskie.