Krakowscy autorzy

W wielowiekowej historii był i nadal jest istotnym centrum akademickim i intelektualnym Europy, kolebką języka polskiego i polskiej literatury, miastem pierwszych skryptoriów, bibliotek i drukarni, arcydzieł literatury, wreszcie miejscem oddziaływania najważniejszych prądów modernizmu. Z Krakowem związani byli ojcowie polskiej literatury i języka: Mikołaj Rej, Jan Kochanowski, Wespazjan Kochowski, Klemens Janicjusz, Piotr Skarga. Tu działali najwybitniejsi polscy twórcy: Stanisław Wyspiański, Stanisław Przybyszewski, Józef Mehoffer, oraz współcześni nam Karol Wojtyła, Tadeusz Kantor, Stanisław Lem, Sławomir Mrożek, Andrzej Wajda, Czesław Miłosz i Wisława Szymborska. Po dziś dzień Kraków jest stolicą pisarzy i artystów.

Władysław Ludwik Anczyc

(ur. 1823 w Wilnie, zm. 1883 w Krakowie)

Poeta, dramatopisarz, publicysta, drukarz, wydawca i działacz patriotyczny. Absolwent farmacji UJ. Autor cyklu Pieśni zbudzonych, dramatów: Chłopi arystokraci, Emigracja chłopska, Kościuszko pod Racławicami, Łobzowianie oraz publikacji skierowanych do dzieci, np. Elementarza dla dzieci polskich. Propagator Tatr. Upamiętnia go tablica na kościele św. Salwatora.

Adam Asnyk

(ur. 1838 w Kaliszu, zm. 1897 w Krakowie)

Poeta, dramatopisarz, działacz niepodległościowy. Od 1870 roku mieszkał w Krakowie, tu się ożenił i tu tworzył. Autor cyklu sonetów Nad głębiami i cyklu Z obcych stron. Pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce. Tablica pamiątkowa na ul. Łobzowskiej przypomina, gdzie mieszkał.

Katarzyna Bazarnik

Współautorka książek liberackich i teoretyk liberatury, tłumaczka, badaczka twórczości Jamesa Joyce’a, adiunkt w Instytucie Filologii Angielskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego; prowadzi również warsztaty z przekładu literackiego na podyplomowych studiach dla tłumaczy literatury w Katedrze UNESCO do o Badań nad Przekładem i Komunikacją Międzykulturową. Wspólnie z Zenonem Fajferem opublikowała trójksiąg Oka-leczenie (2000-2009) – pierwszą książkę określaną mianem liberatury oraz (O)patrzenie (2003), inicjujące liberacką serię wydawniczą, którą oboje redagują od 2003 r. w Korporacji Ha!art. Również z Z. Fajferem opublikowała w USA tomik Sonnet of Sonnets (2012), będący pokłosiem warsztatów liberatury przeprowadzonych w Kalifornii. Współzałożycielka krakowskiej Czytelni Liberatury (od 2002, obecnie w Małopolskim Ogrodzie Sztuki). Autorka monografii Joyce and Liberature (2011), redaktorka bądź współredaktorka tomów Wokół Jamesa Joyce’a (1998), Od Joyce’a do liberatury (2002), James Joyce and After. Writer and Time (2010) oraz monograficznych numerów „Literatury na Świecie” poświęconych twórczości Joyce’a (2004) i B.S. Johnsona (2008). Przełożona przez nią powieść B.S. Johnsona Nieszczęśni otrzymała wyróżnienie na Targach Książki we Wrocławiu (2008). Swoimi publikacjami, przekładami i wystąpieniami wprowadziła zagadnienie liberatury na forum międzynarodowe (Wielka Brytania, Irlandia, Francja, Japonia, Tajwan, USA).

Wojciech Bogusławski

(ur. 1757 w Glinnie, zm. 1829 w Warszawie)

Reżyser, dramatopisarz, tłumacz; aktor i śpiewak operowy. Wykształcony w Szkołach Nowodworskich w Mogile i na Akademii Krakowskiej. Dyrektor Teatru Narodowego w Warszawie. Uważany za ojca teatru polskiego. Autor pierwszej opery narodowej Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale, której akcję umieścił we wsi Mogiła.

Adam Bahdaj

(ur. 1918 w Zakopanem, zm. 1985 w Warszawie)

Studiował w Krakowie na Wydziale Prawa UJ. W czasie II wojny światowej był kurierem tatrzańskim. Po wojnie był tłumaczem języka węgierskiego, pisarzem, autorem kilkudziesięciu książek dla dzieci i młodzieży. W latach 60. i 70. XX wieku powstały m.in. Do przerwy 0:1, Stawiam na Tolka Banana, Podróż za jeden uśmiech, Mały pingwin Pik-Pok, Uwaga! Czarny parasol, Telemach w dżinsach. Na podstawie kilku z nich zrealizowano popularne filmy i seriale telewizyjne.

Alicja Baluch

(ur. 1944 we Lwowie)

Literaturoznawca, krytyk i pisarka, profesor zwyczajny w Katedrze Literatury Polskiej XX wieku na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie, twórczyni wielu książek naukowych, podręczników akademickich dotyczących literatury dla dzieci i młodzieży, autorka wielu książek dla dzieci.

Józef Baran

(ur. 1947 w Borzęcinie)

Poeta, dziennikarz. Ukończył technikum górnicze w Wałbrzychu oraz filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Debiutował w 1969 r. na łamach tygodnika Życie Literackie. Był redaktorem naczelnym Wieści, pracował w Gazecie Krakowskiej i Dzienniku Polskim. W 1989 r. jego wiersze trafiły do programów szkolnych, w następnych latach na matury języka polskiego. Odtąd są też publikowane w wielu antologiach krajowych i zagranicznych, ponadto stały się inspiracją dla wielu piosenkarzy i kompozytorów, m.in. dla Starego Dobrego Małżeństwa, Elżbiety Adamiak, Hanny Banaszak, Krzysztofa Myszkowskiego i Andrzeja Zaryckiego. Tłumaczony  na kilkanaście języków, m.in. angielski, hebrajski, niemiecki, czeski, rosyjski, hiszpański i szwedzki. W 2000 r. brał udział w spotkaniu 3 poetów polskich i 3 poetów amerykańskich w ONZ w Nowym Jorku, a w 2001 r. w Światowym Kongresie Poezji w Sydney. W wierszu Światy napisał: Można być w kropli ciszy światów odkrywcą Można wędrując dookoła świata przeoczyć wszystko(…).

Miłosz Biedrzycki

Miłosz Biedrzycki, podpisujący się również MLB, jest autorem wierszy, pisanych w języku polskim. Tomy wierszy wydane w Polsce: * (1993), OO (1994), Pył/Łyp (1997), No i tak (2002), 69 (2006), wygrzebane (2007, wspólnie z T. Majeranem), Sofostrofa i inne wiersze (2007), Życie równikowe (2010). Tomy wierszy wydane poza Polską: Sonce na asfaltu / Słońce na asfalcie / Il sole sull’asfalto (Słowenia, 2003), 69 (wersja amerykańska, USA, 2010).

Jan Błoński

(ur. 1931 w Warszawie, zm. 2009 w Krakowie)

Historyk literatury, krytyk, eseista, tłumacz. Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, czołowy przedstawiciel tzw. krakowskiej szkoły krytyki literackiej. Doprowadził między innymi do wydania w Polsce wszystkich dzieł Witolda Gombrowicza. Autor eseju opublikowanego w Tygodniku Powszechnym (2/1987) Biedni Polacy patrzą na getto. Juror Literackiej Nagrody Nike. Otrzymał nagrodę Krakowskiej Książki Miesiąca (listopad 1995) za Wszystkie Sztuki Sławomira Mrożka. Nagrodzony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Tadeusz Boy-Żeleński

(ur. 1874 w Warszawie, zm. 1941 we Lwowie)

Tłumacz kanonu literatury francuskiej, młodopolski poeta, satyryk, eseista, krytyk teatralny. Absolwent liceum Nowodworskiego i medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim. Współtwórca kabaretu Zielony Balonik. Recenzent teatralny krakowskiego „Czasu”. Autor Flirtu z Melpomeną, Reflektorem w mrok, Znaszli ten kraj, Antologii literatury francuskiej. Imię sławnego literata nosi Teatr Bagatela, a na Plantach znaleźć można jego popiersie.

Karol Bunsch

(ur. 1898 w Krakowie, zm. 1987 w Krakowie)

Pisarz historyczny, publicysta i tłumacz. Absolwent prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Krakowski adwokat i rajca. Autor powieści historycznych: O Zawiszy Czarnym opowieść, Warna 1444, cyklu Powieści piastowskie i trylogii o Aleksandrze Wielkim, a także nowel. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

Andrzej Bursa

(ur. 1932 w Krakowie, zm. 1957 w Krakowie)

Poeta, prozaik, dramaturg i dziennikarz. Absolwent bułgarystyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Indywidualista zaliczany do pokolenia Współczesności i grona polskich poetów wyklętych. Reporter Dziennika Polskiego. Autor poematu Luiza, powieści Zabicie ciotki, współautor sztuki teatralnej Karbunkuł (wystawionej przez teatr Cricot 2). Zaliczany do grona „poetów wyklętych”. Od 1967 przyznawana jest młodym poetom nagroda literacka jego imienia.

Joseph Conrad

(ur. 1857 w Berdyczowie, zm. 1924 w Bishopsbourne)

Jeden z największych pisarzy europejskich. Był synem Apollona Korzeniowskiego, poety, tłumacza i wybitnego działacza niepodległościowego. Wychowywał się m.in. w Warszawie, na zasłaniu w Wołogdzie (północna Rosja), we Lwowie. Jako chłopiec mieszkał w Krakowie (w latach 1869-1874). W wieku 17 lat został marynarzem. Los zawiódł go do marynarki brytyjskiej – dopiero w wieku 20 lat zaczął uczyć się języka angielskiego, w którym ostatecznie tworzył swoje dzieła.

Pierwsza powieść Conrada, Szaleństwo Almayera, ukazała się w roku 1895, a zatem gdy autor miał 38 lat. Od tej chwili powstaje kolejnych 14 powieści i 8 tomów opowiadań. Mimo że – zapewne za sprawą swej najsłynniejszej powieści, Lorda Jima – znany jest przede wszystkim jako marynista, akcja jego utworów rozgrywa się w większości na lądzie: we Francji i Anglii, na Dalekim Wschodzie, w Afryce i Ameryce Łacińskiej.

Od 2009 roku jest patronem Międzynarodowego Festiwalu Literatury odbywającego się w Krakowie, organizowanego przez Fundację Tygodnika Powszechnego i Krakowskie Biuro Festiwalowe.

Marian Czuchnowski

(ur. 1901 w Polnej, zm. 1991 w Londynie)

Poeta, pisarz, dziennikarz, przedstawiciel Awangardy Krakowskiej. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor Cynku i Pieniądza. Nazywany „polskim Arthurem Rimbaudem”.

Tytus Czyżewski

(ur. 1880 w Przyszowej, zm. 1945 w Krakowie)

Malarz, poeta, krytyk sztuki, jeden z teoretyków formizmu. Absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Współzałożyciel ugrupowania Ekspresjonistów Polskich (Formistów) i współorganizator klubów futurystycznych Katarynka i Gałka Muszkatołowa. Pisał wiersze początkowo w stylu futuryzmu, a później stylizowane na ludowy prymitywizm. Autor dramatu Śmierć Fauna i tomików poetyckich: Zielone Oko. Poezje formistyczne, elektryczne wizje, Osioł i słońce w metamorfozie, Noc-dzień. Mechaniczny instynkt elektryczny, Pastorałki.

Łukasz Dębski

(ur. w 1975)

Łukasz Dębski jest absolwentem UJ. Debiutował książką dla dzieci Wiórki wiewiórki i inne bajki wierszem wydaną nakładem Wydawnictwa Znak. Napisał kilkadziesiąt książek dla dzieci i kilka dla dorosłych, m.in. zbiór opowiadań Cafe Szafe. Kilka z nich zostało przetłumaczonych na język czeski, niemiecki, rosyjski i angielski. Zwycięzca ogólnopolskiego konkursu Pisz do Pilcha ogłoszonego przez tygodnik Polityka.

Justus (Just) Ludwik Decjusz

(ur. około 1485 w Wissembourgu, zm. 1545 w Krakowie)

Pochodzący z Alzacji finansista, ekonomista, mincerz, utalentowany dyplomata, sekretarz króla Zygmunta Starego, następnie jego doradca i zwierzchnik mennic koronnych. Autor traktatu De monetae caussione ratio i ważnego trzytomowego dzieła O starożytności Polaków (De vetustatibus Polonorum). Wzniesiona przez niego rezydencja – Willa Decjusza – istnieje do dziś na Woli Justowskiej, a zarządzające nią Stowarzyszenie tworzy przestrzeń dla twórczego dialogu kultur.

Jan Długosz

(ur. 1415 w Brzeźnicy, zm. 1480 w Krakowie)

Jeden z najważniejszych historyków europejskich, wybitny polski geograf. Studiował na Akademii Krakowskiej. Kanclerz biskupa Zbigniewa Oleśnickiego, wychowawca synów Kazimierza Jagiellończyka. Uczestnik poselstw do Rzymu, Czech, na Węgry i do Wyszegradu. Autor Roczników, czyli kronik sławnego Królestwa Polskiego, Życia św. Stanisława biskupa krakowskiego. Wśród wielu jego dzieł znajdują się: spis wartości majątków i przychodów Kościoła katolickiego w Małopolsce, opis chorągwi krzyżackich zdobytych pod Grunwaldem, opisy i wizerunki herbów polskich, katalogi biskupów polskich, traktat uzasadniający prawa króla Kazimierza Jagiellończyka do inkorporacji Mazowsza. Mieszkał na ulicy Kanoniczej. Został pochowany na Skałce, a w 1880 roku, w 400. rocznicę śmierci, jego prochy przeniesiono do nowo utworzonej Krypty Zasłużonych.

Leszek Długosz

(ur. 1941 w Zaklikowie)

Aktor, literat, kompozytor, pianista. Absolwent polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wydziału Aktorskiego w krakowskiej PWST. Związany z Piwnicą pod Baranami. Felietonista krakowskiego Czasu i Rzeczpospolitej. Autor kilkunastu tomików poetyckich, m.in. Lekcji rytmiki, Z tego co jest, Piwnica idzie w górę. Wykładowca Studium Literacko-Artystycznego UJ.

Antonina Domańska

(ur. 1853 w Kamieńcu Podolskim, zm. 1917 w Krakowie)

Powieściopisarka. Autorka opowiadań (Hanusia Wierzynkówna) i powieści: Historia żółtej ciżemki, Paziowie króla Zygmunta. Pierwowzór Radczyni z Wesela Wyspiańskiego. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim.

Jacek Dukaj

(ur. 1974 w Tarnowie)

Pisarz, felietonista. Po ukończeniu III LO im. A. Mickiewicza w Tarnowie studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutował w 1990 roku opowiadaniem Złota Galera publikowanym na łamach miesięcznika Nowa Fantastyka. Jego debiut książkowy nastąpił siedem lat później – była to powieść Xavras Wyżryn. Trzy lata później wydał zbiór opowiadań W kraju niewiernych a w 2001 r. kolejną powieść – Czarne oceany. Do dzisiaj opublikował dziewięć powieści i wiele opowiadań. Największy rozgłos przyniosła mu powieść Lód (2007) która otrzymała nominację m.in. do nagrody Nike, a także przyczyniła się do przyznania autorowi Nagrody Fundacji im. Kościelskich i Europejskiej Nagrody Literackiej. Pisał felietony i recenzje do Nowej Fantastyki, Tygodnika Powszechnego, e-zinu Esensja.

Leszek Elektorowicz

(ur. 1924 we Lwowie)

Poeta, prozaik, eseista, tłumacz. W czasie okupacji niemieckiej żołnierz Armii Krajowej, matura na tajnych kompletach we Lwowie. Ukończył Wydział Filologii Angielskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim z dyplomem magistra filozofii. Ponadto studiował prawo, ekonomię, socjologię, psychologię. Zadebiutował jako poeta w 1947 r. w Dzienniku Literackim, gdzie również drukował recenzje poetyckie. W latach „socrealizmu”, 1950-1956, zaprzestał, z własnego wyboru, wszelkich publikacji. W tym czasie pracował jako praktykant w Bibliotece Jagiellońskiej, następnie jako korektor w Polskim Wydawnictwie Muzycznym, a gdy władze komunistyczne reaktywowały filologie zachodnie (zlikwidowane w l952 r.) – jako nauczyciel jęz. angielskiego, wpierw na kursach spółdzielczych, później jako nauczyciel w I. Liceum Ogólnokształcącym im. B. Nowodworskiego. W l. 1957-1972 pracował jako publicysta, w dziale zagranicznym tyg. Życie Literackie. Usunięty z redakcji za poddanie krytyce polityki redakcyjnej red. nacz. W. Machejka, uzyskał pracę kierownika literackiego w teatrze Bagatela (l972-1977), którą również musiał opuścić za list protestujący przeciw represjom wobec robotników w Radomiu, skierowany do posła T. Hołuja. Przez następne cztery lata był pozbawiony pracy zarobkowej. Dopiero na fali ruchu NSZZ „Solidarność”, gdy po wieloletnich staraniach powstał miesięcznik Pismo, mógł podjąć pracę redakcyjną jako kierownik działu zagranicznego. Żywot Pisma był krótki (l98O-l983), w tym kilkumiesięczny okres „zawieszenia” w czasie nasilenia terroru stanu wojennego. Tak więc, po likwidacji miesięcznika (wraz z administracyjnym rozwiązaniem Związku Literatów Polskich) w okresie stanu wojennego jako członek Zarządu Klubu Inteligencji Katolickiej organizował pół-oficjalne spotkania literackie i był współorganizatorem Tygodni Kultury Chrześcijańskiej, a przy tym brał udział w konspiracyjnej działalności związku pisarzy, przekształconego w l989 roku w Stowarzyszenie Pisarzy Polskich, którego był współzałożycielem. Publikował również utwory w pismach „drugiego obiegu”. Stypendia i wyjazdy zagraniczne o charakterze zawodowym: Wskutek odmowy wydania paszportu, nie mógł wykorzystać przyznanego mu rocznego stypendium Fundacji Forda do USA w l961 roku. W latach 1965 i l973 otrzymał stypendia British  Council  na  miesięczny  pobyt  w Londynie.  W roku akad. 1966/67 został zaproszony jako uczestnik International WritingProgram  na Uniwersytecie  w  Iowa City. Wykładał na kilku uniwersytetach amerykańskich,  jak: Berkeley, California, Duke Univ. Durham, N.C.; Austin,Tex. i in. W r. 1975 otrzymał stypendium rządu włoskiego na książkę o Torquato Tasso. Od roku l958 do 1983, tj. do rozwiązania, był członkiem Związku Literatów Polskich piastując różne funkcje w Zarządach Oddziału Krakowskiego (l977-1980 – wiceprezes) zaś w ostatniej kadencji w Zarządzie Głównym ZLP (l980-1983). Od 1972 roku jest członkiem PEN-clubu. W Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich członek-współzałożyciel od r.1989. W pierwszej kadencji – wiceprezes Oddziału Krakowskiego. Współpracował z czasopismami m.in.: Życie Literackie, Twórczość, Tygodnik Powszechny, Odra, pismo, którego był współzałożycielem, Dekada Literacka, Arka oraz Arcana, jako stały współpracownik. Odznaczenia i nagrody: Złota  Odznaka  Zasłużonego dla Miasta Krakowa  l971, Złoty  Krzyż  Zasługi  l975, Nagroda Ministra  Kultury  i  Dziedzictwa  Narodowego za rok  l999, Nagroda Król. Stoł. Miasta Krakowa za rok 2000. Mieszka w Krakowie.

Karol Estreicher st.

(ur. w 1827 w Krakowie, zm. w 1908 w Krakowie)

Karol Józef Teofil Estreicher, historyk literatury i teatru, krytyk literacki, bibliograf, wieloletni dyrektor Biblioteki Jagiellońskiej, nazywany „ojcem bibliografii polskiej”. Łącznie pozostawił po sobie ponad 700 prac, w tym wiersze i przekłady zagranicznych dramatów i komedii.

Małgorzata Fugiel-Kuźmińska

(ur. 1982)

Z wykształcenia antropolog kultury i dziennikarka, współautorka powieści kryminalnych Sekret Kroke (Świat Książki, 2009) oraz Klątwa Konstantyna (Świat Książki, 2011), które napisała razem z mężem. Powieść Sekret Kroke prezentowana była na antenie Radia Kraków. Mieszka w Krakowie.

Zenon Fajfer

(1970)

Poeta, twórca teatralny, twórca i teoretyk liberatury, nowego gatunku literackiego integrującego słowo z niekonwencjonalną formą książki. Wprowadził do poezji oryginalną, interaktywną formę poetycką nazywaną wierszem emanacyjnym, poprzez którą symultanicznie kreuje niewidzialny wymiar tekstu. Wykorzystuje także nowe media, tworząc własną odmianę wiersza kinetycznego i poezji hipertekstowej. Współautor, wraz z Katarzyną Bazarnik, książek inicjujących zjawisko liberatury: Oka-leczenie (2000, 2009) i (O)patrzenie (2003) oraz akcji poetyckiej Liberty Poem (Nowy Jork, Chicago, Tajpej, Tokio 2011). Autor m.in. poematu w butelce Spoglądając przez ozonową dziurę (2004), multimedialnej dwujęzycznej książki poetyckiej dwadzieścia jeden liter / ten letters (2010), zbioru tekstów teoretycznych Liberatura czyli literatura totalna. Teksty zebrane z lat 1999-2009 / Liberature or Total Literature. Collected Essays 1999-2009 (2010), wystawianego we własnej reżyserii dramatu Pieta (Teatr Łaźnia Nowa, Kraków 2006- 2012) i hipertekstowego tomu wierszy emanacyjnych Powieki (2013). Swoją twórczość prezentował m.in. w USA, Japonii, Tajwanie, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji i Włoszech.

Kornel Filipowicz

(ur. 1913 w Tarnopolu, zm. 1990 w Krakowie)

Powieściopisarz, nowelista, scenarzysta, poeta i krytyk sztuki. Studiował biologię na Uniwersytecie Jagiellońskim i współredagował miesięcznik Nasz Wyraz. Przed wojną związany z awangardą, Grupą Krakowską i z kręgiem teatru Cricot. Współzałożyciel miesięcznika Pismo. Autor powieści Profile moich przyjaciół, Biały ptak i Ulica Głęboka oraz tomiku wierszy Mijani, a także współautor scenariuszy Moje miejsce na ziemi i Głos z tamtego świata. Pierwszy prezes krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Jerzy Franczak

(ur. 1978)

Poeta, prozaik, doktor nauk humanistycznych, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor zbiorów opowiadań Szermele, Trzy historye, esejów Grawitacje oraz powieści NN, Da Capo, Przymierzalnia. Opublikował także rozprawy o literaturze nowoczesnej. Na antenie TVP Kultura prowadził program Czytelnia. Redaguje Magazyn Literacki – dodatek do Tygodnika Powszechnego.

Barbara Gawryluk

(ur. 1957)

Dziennikarka, tłumaczka, absolwentka filologii szwedzkiej na UJ. Jest autorką kilkunastu książek dla dzieci. Książka Dżok. Legenda o psiej wierności została wpisana na Złotą Listę kampanii Cała Polska czyta dzieciom. Za Zuzankę z pistacjowego domu otrzymała nagrodę im. Kornela Makuszyńskiego. W Radiu Kraków prowadzi audycję Alfabet o książkach dla dzieci i młodzieży.

Mordechaj Gebirtig

(ur. 1877 w Krakowie, zm. 1942 w krakowskim getcie)

Życiorys barda z Kazimierza jest pełen tajemnic. Mówi się, że był stolarzem – ale bardzo możliwe, że to wyłącznie legenda literacka. Wiadomo natomiast, że mieszkał w oficynie domu przy Berka Joselewicza 5 – gdzie obecnie znajduje się poświęcona mu tablica. W młodości występował na scenie teatru żydowskiego przy ul. Bocheńskiej 7 i wróżono mu karierę aktorską. Krakowską publiczność urzekła zwłaszcza jego kreacja ślepego Zachela w sztuce Hermana Heijermansa Getto.

Gebirtig przeszedł jednak do historii przede wszystkim jako poeta, znany nie tylko dzięki popularnym piosenkom o przedwojennym Kazimierzu, ale także za sprawą utworów takich jak S’brent (przyjęty jako hymn przez Żydowską Organizację Bojową) czy przejmujący, powstały w czasie drugiej wojny światowej wiersz Żegnaj Krakowie.

Ireneusz Grin

(ur. 1969 w Żarach)

Mieszka w Krakowie. Prezes Stowarzyszenia Miłośników Kryminału i Powieści Sensacyjnej Trup w szafie, juror Nagrody Wielkiego Kalibru. Autor powieści takich jak: Szerokiej drogi, Anat czy Szkarłatny habit. Jest również autorem cyklu powieści o Józefie Marii Dyduchu – byłym dominikaninie, prywatnym detektywie o specjalności rozwody (opowiadanie Bezpański pies), powieść Pan Szatan. Współautor (wraz z Marcinem Świetlickim i Gają Grzegorzewską) pastiszu powieści kryminalnej Orchidea. Redaktor prowadzący serię Polska Kolekcja Kryminalna oraz serię poetycką w Wydawnictwie EMG. Prowadzący projekt literatura i czytelnictwo w ramach obchodów Europejskiej Stolicy Kultury – Wrocław 2016.

Gaja Grzegorzewska

(ur. 1980 w Krakowie)

Krakowianka, absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim, adeptka capoeiry – brazylijskiej sztuki walki. Jest autorką kryminałów, których bohaterką jest prywatna detektyw Julia Dobrowolska: Żniwiarz, Noc z czwartku na niedzielę , Grób oraz Topielica (powieść nagrodzona Nagrodą Wielkiego Kalibru). Wspólnie z Irkiem Grinem i Marcinem Świetlickim napisała pastisz powieści kryminalnej – Orchideę.

Władysław z Gielniowa

(ur. ok. 1440 w Gielniowie, zm. 1505 w Warszawie)

Bernardyn, pieśniarz, kaznodzieja. Studia w Akademii Krakowskiej porzucił dla zakonu krakowskich obserwantów, w którym dwukrotnie pełnił funkcję prowincjała, pracując nad podniesieniem poziomu formacyjnego i intelektualnego zakonników. Uczestnik kapituł generalnych w Urbino i Mediolanie. Przełożony w warszawskim klasztorze Św. Anny. Uchodząc za znakomitego kaznodzieję, wprowadzał język polski do kazań. Beatyfikowany w 1750 roku, został patronem Warszawy, Polski i Litwy. Dziś uważany jest za najwybitniejszego znanego z imienia poetę polskiego średniowiecza. Autor utworów łacińskich i polskich.

Ambroży Grabowski

(ur. 1782 w Kętach, zm. 1868 w Krakowie)

Historyk, księgarz, kolekcjoner, archeolog i antykwariusz polski. Napisał pierwszy w XIX w. przewodnik po Krakowie, pt. Historyczny opis miasta Krakowa i jego okolic. W trakcie swoich badań zabytków krakowskich ustalił imię autora Ołtarza Mariackiego.

Marek Harny

(ur. 1946 w Zabrzu)

Właściwie Marek Lubaś. Ukończył dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1989 roku mieszka w Krakowie, pracuje w Gazecie Krakowskiej. Autor kryminałów W imię zasad i Pismak (za którą otrzymał Nagrodę Wielkiego Kalibru) opisujących przygody dziennikarza Adama Bukowskiego.

Karol Irzykowski

(ur. 1873 w Błażkowej, zm. 1944 w Żyrardowie)

Pisarz, krytyk literacki, teoretyk filmu. Wychowywał się w Błażkowej, a po sprzedaży tego majątku przez jego rodziców – w Brzeżanach. W 1887 r. zamieszkał we Lwowie, gdzie dwa lata później zaczął studiować germanistykę na tamtejszym uniwersytecie. Zmuszony przerwać studia z powodów finansowych, podjął na krótko pracę nauczyciela. Od 1895 r., mieszkał we Lwowie wykonując obowiązki stenografa. Stenografią zajmował się także po przeprowadzce do Krakowa (1908) i po wojnie, w Warszawie – aż do uzyskania emerytury.

Irzykowski ma w swoim dorobku opowiadania, dramaty, studia nad estetyką filmu (Dziesiąta muza, 1924), polemiki teoretycznoliterackie, teksty krytyczne, oraz monografię (Fryderyk Hebbel jako poeta konieczności). Najszerzej rozpoznawalnym z jego tekstów pozostaje jednak wydana w 1903 r. eksperymentalna powieść Pałuba.

Wincenty Kadłubek

(ur. 1150/60 w Karwowie, zm. 1223 w Jędrzejowie)

Kronikarz, kanclerz księcia Kazimierza II Sprawiedliwego, biskup krakowski, cysters. Kształcił się w katedralnej szkole krakowskiej, studiował w Paryżu lub Bolonii. Był jednym z ojców soborowych na IV Soborze Laterańskim. Autor pierwszej rodzimej kroniki Polski. Po beatyfikacji w 1764 roku jego doczesne szczątki zostały przeniesione do katedry królewskiej na Wawelu, do kaplicy bpa Piotra Tomickiego.

Ireneusz Kania

(ur. 1940 w Wieluniu)

Tłumacz, eseista i poliglota. Ukończył studia z zakresu filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Prowadzi zajęcia z przekładu literackiego w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, jest także vice prezesem krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Tłumaczy z języków: angielskiego, niemieckiego, szwedzkiego, greki, łaciny, hebrajskiego, sanskrytu, palijskiego, tybetańskiego, rosyjskiego, francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego, portugalskiego, oraz rumuńskiego. W 1991 przełożył na język polski Tybetańską Księgę Umarłych. W 1999 roku uhonorowany Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca za Muttavali. Księga wypisów starobuddyjskich.

Tadeusz Kantor

(ur. 1915 w Wielopolu Skrzyńskim, zm. 1990 w Krakowie)

Założyciel Teatru Cricot 2, reżyser, malarz, scenograf i grafik. W połowie lat 50. XX wieku Kantor wpisał się w nurt najnowszych poszukiwań formalnych teatru współczesnego – organizował happeningi, tworzył „obiekty sztuki”. Do najsłynniejszych dzieł Kantora należą: Dziennik z podróży, Człowiek i stół, Niebezpieczne odwrócenie i Powrót do domu rodzinnego, a także głośne przedstawienia teatralne Umarła klasa i Wielopole, Wielopole. Nie bojący się eksperymentów reżyser, realizując spektakl Niech sczezną artyści, jako pierwszy w dziejach polskiej sceny obsadził kobietę (swoją żonę – Marię Stangret Kantor) w roli Józefa Piłsudskiego, wybitnego męża stanu Polski międzywojennej.

Jaś Kapela

(ur. 1984)

Poeta i pisarz. Laureat wielu slamów poetyckich. Autor dwóch zbiorów poezji (Reklama, Życie na gorąco), powieści (Stosunek seksualny nie istnieje, Janusz Hrystus) oraz zbioru felietonów (Jak odebrałem dzieci Terlikowskiemu). Opiekun serii literackiej, oraz członek zespołu Krytyki Politycznej. Obecnie mieszka w Warszawie.

Ludwik Jerzy Kern

(ur. 1920 w Łodzi, zm. 2010 w Krakowie)

Pisarz, dziennikarz, poeta, satyryk i tłumacz literatury pięknej. Przez ponad pół wieku związany był z Przekrojem, a szczególnie ze słynną humorystyczną rubryką na końcu, którą redagował aż do przeniesienia tygodnika do Warszawy. Autor książek dla dzieci (Ferdynand Wspaniały, Proszę słonia i Karampuk), wspomnień (Moje abecadłowo), wywiadów (Pogaduszki z krakowskimi twórcami). Laureat Nagrody Literackiej Miasta Krakowa, Nagrody Prezesa Rady Ministrów, Medalu Polskiej Sekcji IBBY, Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Złotego Krzyża Zasługi i Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski, a także Orderu Uśmiechu. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim.

Wincenty z Kielczy

(ur. ok. 1200, zm. po 1262)

Dominikanin, kanonik krakowski, poeta, pierwszy znany z imienia polski kompozytor. Autor oficjum rymowanego Historia najsławniejszego Stanisława, w tym hymnu Gaude Mater Polonia (Raduj się Matko Polsko). Prawdopodobnie redaktor dwóch żywotów św. Stanisława ze Szczepanowa („mniejszego” i „większego”).

Julian Kornhauser

(ur. 1946 w Gliwicach)

Poeta, prozaik, krytyk literacki, tłumacz. Przedstawiciel Nowej Fali i współtwórca grupy literackiej Teraz. Absolwent serbistyki i kroatystyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autor tomików: Zabójstwo, Stan wyjątkowy, Zjadacze Kartofli, Zasadnicze trudności, Kamyk i cień, Było minęło; powieści: Kilka chwil, Stręczyciel idei oraz manifestu: Świat nie przedstawiony (z Adamem Zagajewskim) i prac: Uśmiech Sfinksa. O Poezji Zbigniewa Herberta, Poezja i codzienność. Laureat Nagrody Fundacji im. Kościelskich, Nagrody Poetyckiej im. Andrzeja Bursy, Nagrody Miasta Krakowa. Kierownik Katedry Filologii Chorwackiej, Serbskiej i Słoweńskiej UJ. Wiceprzewodniczący Rady Języka Polskiego. Prowadzi warsztaty poetyckie w Studium Literacko-Artystycznym.

Andrzej Kozioł

Dziennikarz, publicysta, redaktor Dziennika Polskiego. Autor takich książek jak: Zapominany Kraków, Na krakowskich Plantach, Na krakowskim Rynku, Smaki polskie czyli jak się dawniej jadało, Alfabet krakowski Andrzeja Kozioła, Księga zapachów oraz zbioru opowiadań Pociąg do Stalinogrodu.

Jan Krasnowolski

(ur. 1972)

Prozaik, drukował między innymi w Lampie, Studium, Ha!arcie. Wyróżniony w trzech edycjach konkursu Machiny na opowiadanie prozatorskie. Autor książek 9 łatwych kawałków, Klatka. Większość życia mieszkał w Krakowie.

Marcin Kromer

(ur. 1512 w Bieczu, zm. 1589 w Lidzbarku Warmińskim)

Historyk, pisarz, teoretyk muzyki, dyplomata, jeden z przywódców polskiej kontrreformacji. Studiował w Akademii Krakowskiej, pracował w kancelarii królewskiej. Kontynuował naukę w Padwie i Bolonii, by wrócić jako doktor obojga praw. Sekretarz arcybiskupa krakowskiego Piotra Gamrata, następnie kanonik krakowski i sekretarz królewski Zygmunta Augusta. Biskup warmiński, zleceniodawca pierwszych map regionu i fundator epitafium Mikołaja Kopernika. Autor dzieł łacińskich o muzyce, o pochodzeniu Polaków i opisujących Rzeczypospolitą oraz dzieł po polsku: Rozmowa dworzanina z mnichem i Historyja prawdziwa o przygodzie żałosnej książęcia finlandzkiego Jana i królewny polskiej Katarzyny.

Leon Kruczkowski

(ur. 1900 w Krakowie, zm. 1962 w Warszawie)

Pisarz i publicysta, dramaturg, autor m.in. powieści Kordian i cham i dramatu Niemcy.

Ryszard Krynicki

(ur. 1943 w Sankt Valentin)

Poeta, tłumacz oraz wydawca. Zaliczany do twórców Nowej Fali. Współpracownik Zapisu. Autor m.in. tomików: Pęd pogoni, pęd ucieczki, Akt urodzenia, Nasze życie rośnie, Jeżeli w jakimś kraju, Ocalenie z nicości, Wiersze, głosy, Niepodlegli nicości, Magnetyczny punkt, Kamień, szron. Laureat Nagrody Fundacji im. Kościelskich i Nagrody Polskiego PEN Clubu. Wraz z żoną prowadzi krakowskie wydawnictwo a5.

Marcelina Kulikowska

(ur. 1872 w Biełosówce, zm. 1910 w Krakowie)

Pisarka, poetka, reporterka, działaczka społeczna i oświatowa. Urodziła się na Podolu. W Genewie ukończyła studia przyrodnicze (dyplom 1898). W Krakowie zamieszkała w roku 1899. Działała na rzecz szerzenia oświaty wśród kobiet, a także w środowiskach robotniczych i chłopskich. Była współzałożycielką Towarzystwa Szkoły Gimnazjalnej Żeńskiej i nauczycielką w pierwszym żeńskim gimnazjum.

Jako reporterka współpracowała z Kurierem Lwowskim. Podróżowała m.in. po Śląsku, Kujawach i Kaszubach. Tom jej reportaży pt. Z wędrówek po kraju ukazał się w roku 1911.

Jalu Kurek

(ur. 1904 w Krakowie, zm. 1983 w Rabce)

Poeta i prozaik, przedstawiciel Awangardy Krakowskiej. Dziennikarz, reporter, tłumacz, taternik. Przybliżał dorobek włoskich futurystów. Absolwent „Nowodworka” i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor m.in. powieści Grypa szaleje w Naprawie, Zabijcie Barabasza.

Michał Kuźmiński

(ur. 1981)

Dziennikarz, redaktor Tygodnika Powszechnego, współautor historycznych powieści kryminalnych Sekret Kroke oraz Klątwa Konstantyna, które napisał wraz z żoną. Mieszka w Krakowie.

Tadeusz Kwiatkowski

(ur. 1920, zm. 2007 w Krakowie)

Prozaik, satyryk, scenarzysta filmowy, autor sztuk teatralnych. Twórca powieści (m.in. Siedem zacnych grzechów głównych z 1954), także kryminalnych pisanych pod pseudonimem Noël Randon (Dwie rurki z kremem, Donoszę ci, Luizo, Cały ogień na laleczkę, Zbrodnia na konkurs). Scenarzysta filmowy – w tym m.in. Rękopisu znalezionego w Saragossie, Sanatorium pod Klepsydrą oraz serialu telewizyjnego Janosik. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i PEN Clubu. Związany z krakowskim teatrem, współpracował z teatrem Tadeusza Kantora, był kierownikiem literackim Teatru Groteska i Teatru Słowackiego. Został uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Stanisław Lem

(ur. 1921 we Lwowie, zm. 2006 w Krakowie)

Futurolog, eseista, satyryk, filozof. Pisarz SF o międzynarodowej sławie, tłumaczony na ponad 40 języków; jego prozę wielokrotnie ekranizowano (m.in. A. Wajda, A. Tarkowski, S. Soderbergh). Autor opowiadań (m.in. zbiory Cyberiada, Bajki robotów, Dzienniki gwiazdowe), powieści (m.in. Solaris, Głos Pana, Kongres futurologiczny) i esejów (m.in. Summa technologiae, Fantastyka i futurologia).

Urodził się we Lwowie, w rodzinie żydowskiego pochodzenia. Studiował medycynę na Uniwersytecie Lwowskim, zmuszony był jednak przerwać edukację z powodu niemieckiej inwazji (studia ukończył później na Uniwersytecie Jagiellońskim). W 1946 r. ze względu na prowadzoną wówczas akcję repatriacyjną przeprowadza się z rodzicami do Krakowa. Już w tym roku w czasopiśmie Nowy Świat przygód ukazuje się w odcinkach jego nowela Człowiek z Marsa. W tym okresie publikuje opowiadania na łamach prasy (m. in. w Tygodniku Powszechnym), dzięki wsparciu Wisławy Szymborskiej pisze również humorystyczne wiersze dla pisma Kocynder. W 1948 r. kończy powieść Szpital przemienienia. Ze względu na problemy z cenzurą utwór ukazuje się jednak pod zmienionym tytułem w siedem lat później. Wtedy jednak miał już na koncie swoje pierwsze zbiory opowiadań i powieści z nurtu fantastyki naukowej. Dziś w powszechnej świadomości uchodzi za klasyka gatunku. Na ulicy Józefińskiej w Krakowie znajduje się poświęcony mu mural.

Wojciech Ligęza

Historyk literatury, krytyk, eseista, felietonista, autor opowiadań, profesor tytularny na Wydziale Polonistyki UJ, zajmuje się głównie poezją polską XX wieku oraz literaturą emigracyjną. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim (magisterium napisane pod kierunkiem prof. Kazimierza Wyki); następnie podjął pracę jako asystent w Instytucie Literatury i Kultury Polskiej Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (zwolniony na skutek represji stanu wojennego). Debiutował w 1975 na łamach Życia Literackiego (nr 19) recenzją powieści Mariana Pilota Zakaz zwałki. Artykuły i recenzje literackie drukował m.in. w Odrze i Twórczości. W 1983 doktoryzował się na Uniwersytecie Śląskim na podstawie rozprawy Wiersze Wisławy Szymborskiej. Problemy poetyki. W 1984 został zatrudniony w Instytucie Polonijnym UJ. W 1985 przebywał w Nowym Jorku na stypendium Fundacji Kościuszkowskiej; rozpoczął tam współpracę z Przeglądem Polskim, gdzie w publikował w latach 1985-98 (także pod pseud.: Bronisław Dobrzański). W 1986-88 prowadził sekcję literatury i teatru w Klubie Inteligencji Katolickiej w Krakowie. Współpracował też z lokalną prasą krakowską wydawaną poza zasięgiem cenzury (pod pseud. Henryk Flis, Lektor, XX), m.in. z pismami Promieniści i Arka. W 1989 w ramach stypendium im. Romerów przebywał w Ottawie, opracowując archiwum Beaty Obertyńskiej. Kontynuując twórczość krytycznoliteracką, drukował artykuły i recenzje m.in. w Dekadzie Literackiej, PAL. Przeglądzie Artystyczno-Literackim, Tyglu Kultury (m.in. cykl felietonów pt. Inna historia) oraz Nowych Książkach, Akcencie i Kwartalniku Literacko-Artystycznym. W 1998 habilitował się na UJ na podstawie książki Jerozolima i Babilon. Miasta poetów emigracyjnych. W 1999-2002 brał udział w pracach Komitetu Badań Polonii PAN. W październiku 2001 przeniósł się do Katedry Historii Literatury Polskiej XX Wieku w Instytucie Polonistyki UJ, w latach 2002-2007 wygłaszał nadto wykłady o literaturze w Studium Literacko-Artystycznym UJ. W 2003 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych, a także nagrodę Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. W 2004/2005 pełnił obowiązki kierownika Katedry Historii Literatury Polskiej XX wieku na Wydziale Polonistyki UJ. Od roku 2008 prowadzi seminarium doktoranckie z literatury najnowszej. W 2007 wszedł w skład Komisji do Badań Diaspory Polskiej PAU. W 2000 wszedł w skład rady redakcyjnej Archiwum Emigracji i jury Nagrody Archiwum Emigracji, a w 2002 został członkiem rady naukowej periodyku Świat i Słowo. Od 2011 bierze udział w pracach redakcji Kontekstów Kultury, od tego samego roku bierze udział zespołu redakcyjnego londyńskiego rocznika Ekspresje. W latach 2007-2009 był członkiem jury Nagrody Literackiej Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie Jest jurorem Nagrody Stowarzyszenia Pisarzy Polskich za Granicą, a od 2012 – Nagrody Orfeusz. W 2001 został przyjęty do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (w 2001-04 był członkiem zarządu oddziału krakowskiego, a od 2008 pełni funkcję wiceprezesa tego Oddziału). Wspólnie z Gabrielą Matuszek redaguje serię wydawniczą Krakowska Biblioteka SPP. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2000), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2008) oraz Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2011).

Roma Ligocka

(ur. 1938 w Krakowie)

Urodziła się w Krakowie, część czasu spędziła w getcie krakowskim, później wraz z matką ukrywała się u polskiej rodziny. Malarka, scenografka i pisarka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie; kuzynka Romana Polańskiego, znana przede wszystkim jako autorka bestsellerowej powieści Dziewczynka w czerwonym płaszczyku.

Ewa Lipska

(ur. 1945 w Krakowie)

Poetka, felietonistka. Debiutowała w 1967 r. tomikiem Wiersze. Dzisiaj ma w swoim dorobku już trzydzieści oryginalnych zbiorów poezji, z których najnowszy to Droga pani Schubert… (2013). W 1973 odznaczona została nagrodą Fundacji im. Kościelskich. Ostatnimi czasy jej poezja znajduje liczne dowody uznania na Bałkanach. Wyróżniona została w Serbii, Macedonii i Kosowie. W 2009 roku zadebiutowała jako prozaik powieścią Sefer.

Studiowała malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jak sama jednak twierdzi, „nie lubiła zapachu farb” i nie maluje „na szczęście dla polskiego malarstwa”. W latach 1970-1980 była redaktorem działu poezji Wydawnictwa Literackiego. Od 1991 do 1997 r. pracowała w polskiej ambasadzie w Wiedniu i zajmowała kierownicze stanowiska w Instytucie Polskim.

Krzysztof Maćkowski

(ur. 1971 w Bochni) Dziennikarz i podróżnik. Debiutował powieścią kryminalną Raport Badeni (Znak, 2007), którą krakowski Śródmiejski Ośrodek Kultury uznał za Krakowską Książkę Miesiąca (marzec 2008).

Bronisław Maj

(ur. 1953 w Łodzi)

Poeta, literaturoznawca, felietonista. Jest autorem siedmiu tomików wierszy, z których za jeden – wydany w 1981 r. tomik Wspólne powietrze – otrzymał nagrodę Fundacji im. Kościelskich. Opublikował książkę na temat poezji Tadeusza Gajcego (Tadeusz Gajcy. Dotknięty ogniem biały chłopiec), w swoim dorobku ma także zbiór felietonów Kronika wydarzeń artystycznych, kulturalnych, towarzyskich i innych. Jako poeta aktywny był szczególnie w latach osiemdziesiątych. W 2003 r. wydał tomik Elegie, treny, sny. W jego skład weszły w autorskim wyborze głównie wiersze już publikowane.

Bronisław Maj wykłada literaturę współczesną i poezję najnowszą na Uniwersytecie Jagiellońskim. Prowadzi także warsztaty poetyckie w Studium Literacko-Artystycznym UJ. Redagował czasopisma NaGłos i Arka. Jest także znany z talentu scenicznego. Był współzałożycielem kontrkulturowego teatru KTO, a talenty komiczne przedstawia publiczności podczas krakowskich imprez okolicznościowych. Zagrał epizodyczną rolę w filmie Kraj świata.

Gabriela Matuszek

Historyk literatury, eseistka, krytyk, tłumaczka literatury niemieckiej, profesor tytularny na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się literaturą przełomu XIX/XX wieku, literaturą współczesną, polsko-niemieckimi związkami kulturowymi, przekładem literackim. Prowadziła wykłady o literaturze polskiej na uniwersytetach: w Berlinie (przez cztery lata na Uniwersytecie Humboldtów), Jenie, Kolonii, Lipsku,  Moguncji/Germersheim, Wiedniu, Grenoble. Była stypendystką zagranicznych fundacji naukowych i literackich (m.in. Deutsche Schillergesellschaft w Marbach oraz Literaturakademie w Ranis (Niemcy), International Writers and Translators Center of Rhodes (Grecja), Baltic Centre for Writers and Translators, Gotland (Szwecja). Jest założycielką i kierownikiem Studium Literacko-Artystycznego UJ (pierwszej w Polsce Szkoły Pisarzy), działającego od 1994 roku. Wielokrotnie kierowała polskimi i międzynarodowymi projektami literackimi i naukowymi, organizowała spotkania pisarzy polskich i niemieckich, brała udział (często przewodniczyła) w kilkudziesięciu sympozjach, w 2004 roku zorganizowała w Krakowie festiwal literacki Literatura wobec nowej rzeczywistości. W 2002 odznaczona Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Od 2005 była wiceprezesem, a od kwietnia 2008 roku jest prezesem krakowskiego oddziału SPP. W 2009 r. otrzymała Nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (za książkę Stanisław Przybyszewski – pisarz nowoczesny).

Adam Mickiewicz

(ur. 1798 w Zaosiu lub Nowogródku, zm. 1855 w Konstantynopolu)

Poeta polskiego romantyzmu, dramatopisarz, działacz polityczny. Uznany za jednego z „trzech wieszczów”. Autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz. W żaden sposób nie związany z Krakowem za życia, po śmierci doczekał się tu pomnika na Rynku Głównym (wzniesionego z narodowych składek w 1898 roku). Krypta Wieszczów Narodowych w Katedrze Wawelskiej była świadkiem ponownego pogrzebu poety, kiedy sprowadzono jego doczesne szczątki z Francji w 1890 roku.

Maciej Miechowita

(ur. 1457 w Miechowie, zm. 1523 w Krakowie)

Lekarz, historyk, geograf, alchemik, astronom i astrolog. Po ukończeniu szkoły parafialnej w Miechowie rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej. Zastąpił Jana Długosza na stanowisku rektora szkoły katedralnej. Studia medyczne kontynuował najprawdopodobniej w Bolonii. Wykładowca i profesor Akademii Krakowskiej, twórca drugiej katedry medycyny, ośmiokrotnie pełnił obowiązki rektora, a dwukrotnie podkanclerza. Dziekan wydziału medycyny, lekarz królów (Jana Olbrachta, Władysława Jagiellończyka, Zygmunta Starego), sławny astrolog krakowski, radny miasta Krakowa, pedagog i filantrop. Właściciel księgozbioru liczącego tysiąc tytułów. Autor Traktatu o dwóch Sarmacjach (pierwszej renesansowej naukowej publikacji na temat geografii i etnografii Europy wschodniej), Kroniki Polski (pierwszych drukowanych dziejów Polski), poradnika epidemiologicznego oraz pracy o higienie i dietetyce. Mieszkał w kamienicy „Pod Gruszką”. Pochowany w kaplicy Szafrańców w katedrze wawelskiej.

Czesław Miłosz

(ur. 1911 w Szetejniach, zm. 2004 w Krakowie)

Wybitny poeta, eseista, tłumacz i prozaik. Laureat Nagrody Nobla (1980). Młodość spędził w Wilnie, okupację niemiecką w Warszawie. Po wojnie pracował w dyplomacji PRL w USA i Francji. W 1951 r. w Paryżu wystąpił o azyl polityczny. W 1960 r. wyjechał do Kalifornii, gdzie przez dwadzieścia lat wykładał na uniwersytecie w Berkeley. Do 1989 r. publikował w języku ojczystym głównie w paryskiej Kulturze i w polskich wydawnictwach drugiego obiegu. Do najważniejszych jego dzieł należą: Zniewolony Umysł, Dolina Issy, Ziemia Urlo czy Piesek przydrożny. W okresie PRLu wszystkie jego utwory objęte były cenzurą. Autor wielu utworów prozatorskich i poetyckich, które zostały przetłumaczone na 44 języki, sam także tłumaczył (m.in. dzieła Szekspira). Zmarł w Krakowie i został pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce. Rok 2011 został ogłoszony przez Sejm Rzeczpospolitej Polskiej Rokiem Miłosza. Od 2009 roku w Krakowie odbywa się także festiwal jego imienia.

Stanisław Młodożeniec

(ur. 1895 w Dobrocicach, zm. 1959 w Warszawie)

Poeta, prozaik, futurysta, współzałożyciel Niezalegalizowanego Klubu Futurystów „Pod Katarynką”. Absolwent UJ. Autor tomiku Kresek i Futuresek, powieści Na Budzeniu, utworu scenicznego Heród i hymnu Do niebieskich pował.

Sławomir Mrożek

(ur. 1930 w Borzęcinie, zm. 2013 w Nicei)

Najbardziej znany polski dramatopisarz, popularny prozaik, satyryk, rysownik, publicysta. Debiutował w roku 1950 jako rysownik, wkrótce potem (1953) jako autor opowiadań. W roku 1958 ukazał się jego pierwszy dramat – Policja. W ślad za nim w kolejnych latach pojawiło się kilkadziesiąt kolejnych sztuk, w tym najsłynniejsze – Tango (1964) i Emigranci (1974).

Jan Błoński, przyjaciel i znawca jego twórczości, tak ujmował jej istotę: „Mrożek w swoich dramatach nigdy nie był duszoznawcą. Jego postaci nie są psychologicznie rozbudowane. Jest u niego natomiast zdziwienie losem. Człowiek jest prowadzony gdzieś, nie bardzo wiadomo gdzie. Inspiracje teatru Mrożka sięgają PRL. Atmosfera obłudy, podwójnego życia, podwójnego języka była dla niego idealną karmą. Co znaczy »jak z Mrożka«? To powiedzonko funkcjonuje tylko w polskim wydaniu i związane jest z istotą polskiego humoru. Polacy są szczególnie wyczuleni na absurd, osobliwość. To był sposób odreagowywania historii”.

Zanim Mrożek wyemigrował w roku 1963 do Francji, mieszkał w Krakowie i Warszawie. W roku 1996 powrócił do Krakowa, by w roku 2008 ponownie opuścić Polskę i zamieszkać w Nicei.

Cyprian Kamil Norwid

(ur. 1821 w Laskowie-Głuchach, zm. 1883 w Paryżu)

Poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista, rzeźbiarz, malarz i grafik. Uważany za jednego z najwybitniejszych polskich poetów, za życia niedoceniony, po śmierci w przytułku – zapomniany. Pochowany w Montmorency. Autor Vade-mecum, Bema pamięci żałobnego rapsodu, dramatów Promethidion, Wanda i Krakus. Książę nieznany. Nie związany bezpośrednio z Krakowem. W 2001 roku w Krypcie Wieszczów Narodowych na Wawelu umieszczono ziemię z jego grobu.

Łukasz Orbitowski

(ur. 1977)

Pisarz specjalizujący się w literaturze grozy. Ukończył filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Publikował opowiadania między innymi w Science Fiction czy Nowej Fantastyce. Za powieść Tracę ciepło uhonorowany nagrodą Krakowska Książka Miesiąca (wrzesień 2007). Wspólnie z Jarosławem Urbaniukiem napisał dwa tomy powieści fantastycznej Pies i klecha. Były felietonista Przekroju.

Robert Ostaszewski

(ur. 1972)

Krytyk literacki, mieszka w Krakowie. Redaguje Dekadę Literacką i kwartalnik FA-art. Były redaktor naczelny Portalu Kryminalnego. Wspólnie z krytyczką literacką Martą Mizuro napisał powieść kryminalną, której akcja dzieje się w Krakowie – Kogo kocham, kogo lubię (W.A.B., 2010). Prowadzi warsztaty z kreatywnego pisania w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Stanisław Pagaczewski

(ur. 1916 w Krakowie, zm. 1984 w Krakowie)

Pisarz, poeta. Absolwent UJ. Kawaler Orderu Uśmiechu. Działacz ruchu turystyczno-krajoznawczego, autor przewodników turystycznych oraz książek dla dzieci i młodzieży – m.in. o słynnym podróżniku Baltazarze Gąbce.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

(ur. 1891 w Krakowie, zm. 1945 w Manchesterze)

Poetka i dramatopisarka dwudziestolecia międzywojennego. Córka malarza Wojciecha Kossaka, siostra Magdaleny Samozwaniec. Debiutowała w roku 1922 w Skamandrze. Jest znana jako autorka utworów poświęconych miłości, codzienności, przyrodzie. Na jej cześć nazwano jedną z planetoid.

Tadeusz Peiper

(ur. 1891 w Krakowie, zm. 1969 w Warszawie)

Poeta, prozaik, krytyk, teoretyk, eseista, przedstawiciel Awangardy Krakowskiej oraz autor jej programu poetyckiego, założyciel i redaktor pisma Zwrotnica. Twórca awangardowego manifestu Miasto, Masa, Maszyna. Autor m.in. tomików poetyckich A, Żywe linie, Raz, a także dramatu Skoro go nie ma.

Jerzy Pilch

(ur. 1952 w Wiśle)

Prozaik, dramaturg, felietonista. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim rozpoczął karierę jako nauczyciel akademicki. Po pewnym czasie porzucił ją, aby poświęcić się pisarstwu. Jego debiutem książkowym były wydane w 1988 roku Wyznania twórcy pokątnej literatury erotycznej, popularność zyskał jednak już wcześniej – w okresie stanu wojennego – prezentując swoje teksty na spotkaniach krakowskiego NaGłosu. Jest laureatem nagród literackich NIKE oraz Fundacji im. Kościelskich.

Jego twórczość to głównie opowiadania, powieści i felietony, ale także dramat i scenariusze filmowe. W 2012 roku ukazał się jego Dziennik – zbiór tekstów, które pod tym tytułem ukazywały się na łamach tygodnika Przekrój. Kontynuację tych zapisków stanowi publikowany w Tygodniku Powszechnym Drugi Dziennik.

Wincenty Pol

(ur. 1807 w Lublinie, zm. 1872 w Krakowie)

Poeta i geograf. Profesor drugiej katedry geografii na świecie. Członek Akademii Umiejętności. Autor wierszy Pieśń o ziemi naszej, Krakusy i Śpiew z mogiły, poematów Mohort i Wit Stwosz. Pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce.

Jan Kazimierz Polkowski

(ur. 10 stycznia 1953 roku w Bierutowie)

Poeta, dziennikarz, pisarz, działacz NSZZ Solidarność. Absolwent filologii polskiej UJ. W latach 1983 – 1990 był redaktorem naczelnym kwartalnika „Arka”, następnie „Czasu Krakowskiego”. Obecnie redaktor naczelny serwisu Portalfilmowy.pl oraz sekretarz generalny Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych. Opublikował 10 tomów poezji m.in. „To nie jest poezja” (1980), „Elegie z Tymowskich Gór 1987 – 1989” (2008) czy „Głosy” (2012). Za ten ostatni został nagrodzony Orfeuszem – Nagrodą Poetycką im. K. I. Gałczyńskiego oraz nominowany do Nagrody im. Wisławy Szymborskiej. W 2013 roku ukazała się jego powieść pt. „Ślady krwi”.

Ksawery Pruszyński

(ur. 1907 w Wolicy Kierekieszynej, zm. 1950 w Rhynern w Niemczech)

Reporter, publicysta, dyplomata. Autor książki Sarajewo 1914, Szanghaj 1932, Gdańsk 193? i opowiadania Trębacz z Samarkandy. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Tomasz Pułka

(ur. 1988 w Rudniku, zm. 2012 we Wrocławiu)

Mieszkał w Krakowie, gdzie ukończył IX LO i studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 2006 roku debiutował książką Rewers. Stypendysta miasta Krakowa. Członek grupy Perfokarta zajmującej się tworzeniem i promocją powieści cybernetycznej. Zmagał się z problemami psychicznymi i uzależnieniem od narkotyków. Zginął tonąc w Odrze.

Elżbieta Rakuszanka

(ur. 1436/7 w Wiedniu, zm. 1505 w Krakowie)

Żona Kazimierza IV Jagiellończyka, królowa polska i wielka księżna litewska. Była córka Albrechta II Habsburga i Elżbiety Luksemburskiej, dziedziczką tronu Czech i Węgier. Nazywana „matką królów”, gdyż wychowała ich aż czterech. Przodkini wszystkich współczesnych monarchów europejskich! Autorka traktatu O wychowaniu królewskiego dziecka. Pochowana w katedrze wawelskiej w Kaplicy Świętego Krzyża.

Bogdan Rogatko

(ur. 1940 w Hebdowie)

Edytor, krytyk literacki, publicysta. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich od roku 1989. Po ukończonych studiach polonistycznych na UJ rozpoczął pracę zawodową w Wydawnictwie Literackim, trzy lata pracował naukowo na UJ, pracował też w Krakowskim Oddziale PWN-u oraz w tygodniku Życie Literackie, w którym był kierownikiem działu krytyki literackiej. Po weryfikacjach dziennikarskich w stanie wojennym miał zakaz pracy w parsie wydawanej przez RSW Prasa-Ruch. W latach 1984-1989 współredagował pismo podziemne Miesięcznik Małopolski oraz był szefem podziemnego wydawnictwa Libertas. W roku 1988 przebywał na stypendium Jerzego Giedroycia w Paryżu. W latach 1990-1992 dyrektor Wydawnictwa Literackiego, następnie prezes Krakowskiej Fundacji Kultury. i dyrektor Krakowskiego Instytutu Nieruchomości. Do roku 2005 wydawał z ramienia Krakowskiej Fundacji Kultury Dekadę Literacką. Od wielu lat zajmuje się krytyką i historią literatury, publikował na łamach Współczesności, Tygodnika Powszechnego, Życia Literackiego, Miesięcznika Literackiego, Literatury, Pamiętnika Literackiego, Studiów Estetycznych, pism podziemnych i emigracyjnych, jak: Kultura paryska czy Kontakt. Aktualnie członek Redakcji Dekady Literackiej, na łamach której publikuje recenzje i artykuły krytyczne.

Michał Rusinek

(ur. 1972)

Był sekretarzem Wisławy Szymborskiej, teraz prowadzi fundację jej imienia. Tłumacz oraz autor wielu książek dla dzieci, m. in. przetłumaczonego na kilkanaście języków Małego Chopina i Wierszyków domowych nagrodzonych przez IBBY tytułem Książki Roku 2012. Wraz z Antoniną Turnau napisał zbiór opowiadań Prowincjonalne zagadki kryminalne. Pracuje na Wydziale Polonistyki UJ, gdzie prowadzi wykłady z teorii literatury i retoryki.

Magdalena Samozwaniec

(ur. 1894 w Krakowie, zm. 1972 w Warszawie)

Pisarka satyryczna. Córka malarza Wojciecha Kossaka, siostra Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, której poświęciła opublikowaną pośmiertnie Zalotnicę niebieską. Zadebiutowała w roku 1922 parodią Trędowatej Heleny Mniszkówny, pt. Na ustach grzechu. Powieść z życia wyższych sfer towarzyskich. Publikowała humoreski i felietony, utwory dla dzieci i młodzieży. Jest również autorką popularnej opowieści autobiograficznej Maria i Magdalena (1956).

Shuty, Sławomir

(ur. 1973 w Krakowie)

Właściwie nazywa się Sławomir Madej. Urodzony w Nowej Hucie, stąd wziął się jego pseudonim. Prozaik, fotograf, reżyser. Laureat Paszportu Polityki za powieść Zwał, za którą otrzymał również nagrodę Krakowskiej Książki Miesiąca (grudzień 2004). Publikował między innymi w Rastrze, Lampie i Iskrze Bożej, Ha!arcie czy brulionie.

Piotr Skarga

(ur. 1536 w Grójcu, zm. 1612 w Krakowie)

Jezuita, teolog, pisarz i kaznodzieja, czołowy polski przedstawiciel kontrreformacji, kaznodzieja Zygmunta III Wazy, pierwszy rektor Uniwersytetu Wileńskiego. Absolwent Akademii Krakowskiej. Autor Kazań sejmowych i Żywotów świętych. Pochowany w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie.

Maciej Słomczyński

(ur. 1920 w Warszawie, zm. 1998 w Krakowie)

Pisarz, tłumacz literatury anglosaskiej, autor scenariuszy filmowych, sztuk teatralnych oraz widowisk i audycji telewizyjnych. Od 1954 roku mieszkał i tworzył w Krakowie, rok wcześniej został sygnatariuszem Rezolucji Związku Literatów Polskich w Krakowie w sprawie procesu krakowskiego. Autor powieści Cassiopeia (1975) oraz jedyny tłumacz na świecie, który przetłumaczył wszystkie dzieła Szekspira. Pochowany na krakowskim Cmentarzu Rakowickim w Alei Zasłużonych.

Juliusz Strachota

(ur. 1979 w Warszawie)

Pisarz, autor opowiadań. Studiował kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim i fotografię w łódzkiej Szkole Filmowej. Publikował między innymi w Lampie, Czasie kultury, Polityce i Gazecie Wyborczej. Autor zbiorów opowiadań, między innymi: Oprócz marzeń warto mieć papierosy, Cień pod blokiem Mirona Białoszewskiego i Zakłady Nowego Człowieka. Mieszka w Nowej Hucie.

Jerzy Surdykowski

(ur. 1939)

W młodości wykonywał wiele zawodów, był marynarzem, inżynierem-elektronikiem, programistą komputerów, stoczniowcem, instruktorem alpinizmu. Jako pisarz debiutował w 1966 roku powieścią Powracający z morza. Od 1969 roku dziennikarz, autor kilku książek publicystycznych i reporterskich. Jego sztuka teatralna Horoskop po wystawieniu 1976 roku w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku i Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu nie została dopuszczona przez ówczesne władze do dalszego rozpowszechnienia. Podobnie ukończona w 1975 roku powieść Oblężenie musiała czekać na okres Solidarności, by zostać opublikowana w 1981 roku (Wydawnictwo Literackie, Kraków). Jesienią 1980 roku wybrany wiceprezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, pełnił tę funkcję do roku 1990, także w konspiracji, gdy SDP działało nielegalnie po wprowadzeniu stanu wojennego. W tym okresie – pozbawiony możliwości pracy w państwowych mediach – współpracował z Tygodnikiem Powszechnym, prasą podziemną i emigracyjną. Notatki gdańskie, zbiór jego reportaży o ludziach Solidarności został wydany w roku 1982 przez emigracyjne wydawnictwo Aneks w Londynie, potem miał trzy wydania podziemne w kraju, a w 1990 pierwsze polskie wydanie legalne (Glob, Szczecin). Za pracę na rzecz wolnego słowa w latach 1980 – 89 odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP. W latach 1990 – 1996 konsul generalny RP w Nowym Jorku, 1999 – 2003 ambasador RP w Tajlandii, Birmie i na Filipinach. W ostatnim czasie wydał powieść S.O.S. (Prószyński, Warszawa, 2005) i zbór esejów filozoficznych Wołanie o sens (to samo wydawnictwo, 2006). Najnowsza powieść to Paradygmat (Austeria, Kraków, 2011). Publikuje eseje w miesięczniku Znak w Krakowie, oraz cotygodniowy felieton Advocatus Diaboli (poniedziałki) w Gazecie Krakowskiej. Obecnie kończy powieść Pójdę pluć na wasze groby!, gdzie wraca do okresu zakończenia wojny światowej.

Jan Józef Szczepański

(ur. 1919 w Warszawie, zm. 2003 w Krakowie)

Prozaik, eseista, reporter, tłumacz, scenarzysta, a także podróżnik, żeglarz i alpinista. Z wykształcenia orientalista. Żołnierz kampanii wrześniowej, uczestnik ruchu oporu, partyzant. Po wojnie był członkiem redakcji Tygodnika Powszechnego (1947-1953). Debiutował powieścią Portki Odysa (1954).

Bohaterowie Szczepańskiego podejmują wysiłek moralny, by sprostać założonym sobie celom, odpowiedzieć na codzienne, często niepozorne wyzwania mimo przeciwności losu. Przez całe życie niezawisły wewnętrznie, nie ulegał naciskom władz komunistycznych i nie korzystał z jej przywilejów. Stanisław Lem, bliski przyjaciel Szczepańskiego, powiedział w rozmowie z nim: „Ty jesteś jakimś nieludzkim wyjątkiem. Bo to nie jest ludzkie, o czym powiedział Jerzy Turowicz, że Ty się nie musisz wstydzić ani jednego zdania, które napisałeś. Ja nie wiem, czy jest drugi pisarz w Polsce, który mógłby to samo powiedzieć”.

Wit Szostak

(ur. 1976)

Twórca fantasy i realizmu magicznego, publikuje pod pseudonimem. Doktor filozofii, absolwent Papieskiej Akademii Teologicznej. Członek Towarzystwa Tischnerowskiego, miłośnik Tolkiena, znawca muzyki ludowej. Debiutował opowiadaniem zamieszczonym w Nowej Fantastyce. Autor trzech książek, opublikowanych w Lampie i Iskrze Bożej, opisujących fantastyczną wizję dziejów Krakowa (Chochoły, Dumanowski, Fuga). Na podstawie jego twórczości w Narodowym Teatrze Starym im. Heleny Modrzejewskiej wystawiono spektakl Dumanowski side A i B oraz powstało słuchowisko emitowane na antenie Radia Kraków.

Wisława Szymborska

(ur. 1923 w Prowencie, zm. 2012 w Krakowie)

Wybitna poetka, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1996). Debiutowała w Krakowie w roku 1945. Pierwszy tomik, Dlatego żyjemy, opublikowała w roku 1952.

Tuż po wojnie zachwyciła ją poezja Czesława Miłosza, który mieszkał wówczas w Krakowie. Ponad pół wieku później, po przyznaniu jej Nagrody Nobla, Miłosz pisał o poezji Szymborskiej: „Dla mnie Szymborska jest przede wszystkim poetką świadomości. To znaczy, że przemawia do nas, równocześnie z nią żyjących, jako ktoś z nas, chowając swoje prywatne sprawy dla siebie, poruszając się w pewnej od nas odległości, ale zarazem odwołując się do tego, co każdy (każda) zna z własnego życia. Bo czyż nie wszyscy znamy na przykład rozbieranie się przed badaniem lekarskim, przypominanie sobie snów, podziw dla zbiegów okoliczności, czytanie listów ludzi, którzy przeminęli?”.

Niemal całe życie (od roku 1929) związana była z Krakowem. Po wojnie studiowała polonistykę i socjologię na UJ. Należała do pierwszej powojennej krakowskiej grupy literackiej Inaczej. W latach 1953–1966 kierowała działem poezji w redakcji tygodnika Życie Literackie, z którym współpracowała w kolejnych latach jako felietonistka. Ważne miejsce w jej twórczości zajmują limeryki. Jedna z najczęściej tłumaczonych polskich autorów, jej książki zostały przetłumaczone na 42 języki. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim. Na mocy jej testamentu powstała Fundacja, która przyznaje nagrodę poetycką jej imienia.

Józefa Ślusarczyk-Latos

(ur. 1956 w Pępicach k. Kielc)

Poetka. Debiutowała w Echu Krakowa w 1990 roku. Autorka kilkunastu tomików poezji m.in. Ptaki zmierzchu, Raport, Na marginesie. Współpracowała m.in. z Piwnicą pod Baranami. W 2001 roku otrzymała  od Prezydenta Krakowa nagrodę honorową Przyjaciel Sportu za tomik wierszy pt. Przeskoczyć Ziemię. Była również nominowana do prestiżowej nagrody Wawrzyn Olimpijski. Jej wiersze przetłumaczono m.in. na język angielski, hiszpański oraz esperanto.

Marcin Świetlicki

Mieszkający w Krakowie poeta, muzyk, autor kryminałów. Debiutował książką poetycką Zimne kraje (1992). Uhonorowany m. in. nagrodą Kościelskich. Wokalista zespołu Świetliki. Autor trylogii kryminalnej, której głównym bohaterem jest mistrz: Dwanaście (Nagroda Wielkiego Kalibru), Trzynaście oraz Jedenaście (Nagroda Literacka Gdynia). Współautor pastiszu powieści kryminalnej Orchidea. Jeden z założycieli Stowarzyszenia Miłośników Kryminału i Powieści Sensacyjnej Trup w szafie.

Adam Świnka

(ur. koniec XIV w., zm. ok. 1433)

Poeta, kanonik gnieźnieński i krakowski, sekretarz Władysława Jagiełły. Współcześnie uważany za jednego z najważniejszych polskich poetów języka łacińskiego epoki. Autor utworów po łacinie na cześć Marii Panny, św. Stanisława, św. Wojciecha i św. Barbary, hymnu na cześć św. Stanisława oraz epitafiów Jadwigi Jagiellonki i Zawiszy Czarnego.

Anna Świrszczyńska

(ur. 1909 w Warszawie, zm. 1984 w Krakowie)

Poetka, dramatopisarka, twórczyni literatury dla dzieci i młodzieży. Była córką Stanisławy i Jana Świerczyńskich (nazwisko w brzmieniu, w jakim używała go pisarka, powstało w wyniku niesprostowanego błędu w metryce). Ojciec był malarzem, co miało duży wpływ na wrażliwość i twórczość Anny. Wojnę spędziła w Warszawie. Brała czynny udział w podziemnym życiu literackim. W czasie powstania warszawskiego była sanitariuszką. Przeżycia z tego okresu opisała dopiero w tomie miniatur Budowałam barykadę (1979).Po upadku powstania przyjechała do Krakowa – podobnie jak wielu innych uciekinierów ze stolicy. W styczniu 1945 r. zamieszkała przy Krupniczej 22, w Domu Literatów.

Po wojnie Świrszczyńska intensywnie pracowała, zarówno twórczo – opublikowała kilka tomików poetyckich – jak i czysto zarobkowo (utrzymywała rodzinę). W latach 1950-1960 powstało wiele jej utworów scenicznych i słuchowisk, zarówno dla młodych, jak i dorosłych widzów i słuchaczy. Współpracowała z Polskim Radiem i Państwowym Teatrem Młodego Widza.

Dorota Terakowska

(ur. 1938, zm. 2004 w Krakowie)

Prozaiczka, dziennikarka. Absolwentka socjologii. Przygodę z twórczością literacką zaczęła dopiero po czterdziestce, gdy w stanie wojennym została wyrzucona z redakcji Przekroju i Gazety Krakowskiej. Debiutowała napisaną w 1979 roku opowieścią Babci Brygidy szalona podróż po Krakowie (1986), która miała jej pomóc porzucić dziennikarstwo. Mimo to, poza pisaniem powieści dla dzieci, młodzieży i dorosłych, parała się również felietonistyką.

Już jako nastolatka silnie związana była z Piwnicą pod Baranami. Przez wiele lat mieszkała na os. Podwawelskim: „Jestem z bloków i wcale się nie wstydzę, choć pewna piosenkarka miała dziennikarzowi za złe, że ujawnił jej blokowe mieszkanie. A ja po prostu wiem, że tak zwany dobry adres to człowiek, nie ulica”. W Krakowie rozgrywa się akcja powieści Władca Lewawu.

Jerzy Turowicz

(ur. 1912, zm. 1999 w Krakowie)

Współtwórca i w latach 1945-1999 redaktor naczelny Tygodnika Powszechnego, jednego z najważniejszych pism w powojennej historii Polski. Dziennikarz. Autor ponad półtora tysiąca tekstów, opublikowanych w latach 1932-1999, na łamach m.in. Dyszla w Głowie, Życia Technickiego, Odrodzenia, Głosu Narodu, Tygodnika Powszechnego, Znaku, Więzi, Gazety Wyborczej, krakowskich gazet lokalnych. Do tej pory ukazały się, w wydawnictwie Znak, trzy wybory jego tekstów: Chrześcijanin w dzisiejszym świecie (1963), Kościół nie jest łodzią podwodną (1990), Bilet do raju (1999; 2012).

W 1995 roku został uhonorowany najwyższym polskim odznaczeniem – Orderem Orła Białego. W tym samym roku otrzymał srebrny Medal Cracoviae Merenti (zasłużonemu dla Krakowa).

Edmund Wasilewski

(ur. 1814 w Rogoźnie, zm. 1846 w Krakowie)

Najwybitniejszy poeta krakowski pierwszej połowy XIX w., autor popularnych Krakowiaków, składających się z przyśpiewek ludowych i podania o lajkoniku. Cała jego twórczość ściśle odnosi się do Krakowa. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Jedna z ulic na Dębnikach nosi jego imię.

Marek Wawrzyński

Urodził się w 1965 roku w Nowosielcach koło Sanoka. Poeta, tłumacz; debiutował tomikiem Wiersze w 1992 roku w Krakowie. Następny tomik Spis treści opublikował w 1998 roku, dziesiąty zbiór poezji Znaczki polskie ukazał się w 2013 roku. Jego twórczość poetycka wpisuje się w nurt minimalizmu. Pisali o niej: Izabela Mikrut, Piotr Wiktor Lorkowski, Bronisław Maj, Tomasz Kunz. Mieszka w Krakowie.

Adam Wiedemann

(ur. 1967 w Krotoszynie)

Poeta, prozaik, tłumacz, krytyk literacki i muzyczny. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Kilkakrotnie nominowany do Literackiej Nagrody Nike. Laureat Nagrody Kościelskich w 1999 roku. Za tom Pensum otrzymał Nagrodę Literacką Gdynia (2008). Jego twórczość była wielokrotnie tłumaczona między innymi na angielski, niemiecki, słoweński i rosyjski. Publikował między innymi w Przekroju, Tygodniku Powszechnym, Ha!arcie, Res Publice Nowej.

Stanisław Ignacy Witkiewicz

(ur. 1885 w Warszawie, zm. 1939 w Jeziorach poleskich)

Malarz, fotografik, dramaturg, powieściopisarz, filozof. Absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Współorganizował cykle wykładów zwane Kursami Naukowo-Literackimi. Odznaczony został Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury. Autor powieści: 622 upadki Bunga, Pożegnanie jesieni, Nienasycenie; dramatów: Nadobnisie i koczkodany, Wariat i zakonnica, Szewcy; dzieła filozoficznego Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie istnienia i estetycznego: Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia.

Paweł Włodkowic

(ur. ok. 1370 w Brudzeniu Dużym, zm. 1435 lub 1436 w Krakowie)

Pisarz polityczny i religijny, dyplomata, jeden z twórców polskiej szkoły prawa międzynarodowego. Studiował prawo w Pradze i Padwie, doktoryzował się w Akademii Krakowskiej i stał się jej wykładowcą, a później rektorem. Poseł królewski na procesach z zakonem krzyżackim i do papieża Marcina V. Uczestnik soboru w Konstancji. Zwolennik koncyliaryzmu, przeciwnik nawracania siłą. Autor traktatów: O władzy papieża i cesarza w stosunku do niewiernych, O zakonie krzyżackim i o wojnie Polaków przeciwko wzmiankowanym braciom. Jego dom (dziś ekskluzywny hotel) mieści się przy ul. Kanoniczej 16.

Karol Wojtyła

(ur. 1920 w Wadowicach, zm. 2005 w Watykanie)

Kapłan Kościoła katolickiego, papież w latach 1978-2005. Poeta, dramaturg, filozof, przyjaciel krakowskich środowisk literackich i dziennikarskich.

Urodził się w Wadowicach, tam też w 1938 r. ukończył gimnazjum. Tego samego roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, nie ukończył ich jednak z powodu wybuchu wojny. W 1946 otrzymał święcenia kapłańskie. Dwa lata później został absolwentem studiów teologicznych, które ukończył w rzymskim Angelicum. W 1958 r. mianowany został biskupem, zaś sześć lat później arcybiskupem metropolitą krakowskim. Często publikował w krakowskich periodykach katolickich: Tygodniku Powszechnym i miesięczniku Znak. Kardynał od 1967 roku; w jedenaście lat później, gdy konklawe ogłosiło jego wybór na papieża, przyjął imię Jan Paweł II. Trzy lata po zostaniu Głową Kościoła przeżył zorganizowany na niego zamach. Jego działalność na scenie politycznej w dużym stopniu przyczyniła się do przemian ustrojowych w Polsce i historycznych zmian Europie. Pontyfikat Jana Pawła II kojarzony jest szczególnie z polityką ekumenizmu i bezprecedensową w historii papiestwa ilością odbywanych pielgrzymek. Autor poematów min. Tryptyku Rzymskiego oraz dramatu Brat naszego Boga.

Mariusz Wollny

(ur. 1958)

Z pochodzenia Ślązak, z wykształcenia etnograf. Mieszka i tworzy w Krakowie. Jest autorem książek dla dzieci przybliżających historię Polski oraz serii kryminałów historycznych, których bohaterem jest królewski „inwestygator” – czyli detektyw: Kacper Ryx. Wollny jest również autorem dziejącej się współcześnie, choć mocno zakorzenionej w historii powieści kryminalnej Oblicze Pana (Znak, 2009).

Jakub Wujek

(ur. 1541 w Wągrowcu, zm. 1597 w Krakowie)

Jezuita, rektor Akademii Wileńskiej, pisarz i tłumacz. Wybitnie uzdolniony językowo. Jego przekład Biblii na język polski, dokonany w latach 1584-1595, służył rodzimemu Kościołowi przez ponad trzy wieki. Autor Kazań na każdą niedzielę i na każde święto przez cały rok, Żywotów, Pasji oraz dzieła Czysciec to iest zdrowa a gruntowna nauka…. Pochowany w podziemiach krakowskiego kościoła św. Barbary.

Stanisław Wyspiański

(ur. 1869 w Krakowie, zm. 1907 w Krakowie)

Dramaturg, poeta, malarz, grafik, wybitna postać modernizmu (Młodej Polski). Uczeń Gimnazjum Nowodworskiego, student Szkoły Sztuk Pięknych i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Twórca polichromii i witraży w kościele oo. Franciszkanów, a także wizjonerskich i monumentalnych projektów jak Wawel – Akropolis. Autor Warszawianki, Wesela, Wyzwolenia, Nocy Listopadowej. W nekrologu został nazwany wieszczem. Pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce.

Michał Zabłocki

(ur. 1964)

Ukończył Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego w roku 1986. Studiował na wydziale reżyserii PWSFTviT w Łodzi w latach 1987-1991. W latach 1985-2001 współpracował z Piwnicą pod Baranami, gdzie na bazie jego wierszy powstało wiele popularnych piosenek. Od 2000 jest autorem Programu Rewolucji Poetyckiej Multipoezja przebudowującej sposoby funkcjonowania poezji we współczesnym świecie, a w tym miedzy innymi: Wierszy pisanych on-line wspólnie z internautami na czacie Multipoezja w portalu Onet.pl; Projekcji wierszy na murach domów, które odbywały się przez cały rok od października 2002 do października 2003 na murach dwóch eksponowanych kamienic w Warszawie i Krakowie; Wierszy chodnikowych, które drukuje na chodnikach miast na wiosnę każdego roku; Wierszy prasowych, publikowanych w miesięcznikach i tygodnikach; Wierszy kabaretowych, pisanych w sezonach 2000 – 2003 w Piwnicy pod Baranami, a obecnie w trakcie koncertów Agnieszki Chrzanowskiej i Tomasza Marsa; telewizyjnego programu Telepoemat i wielu innych. Jest autorem cyklu wierszy Ogień olimpijski, który posłużył za podstawę 13 piosenkom Agnieszki Chrzanowskiej ilustrującym zmagania polskich sportowców na Igrzyskach Olimpijskich w 2004 roku w Atenach. W latach 2008-2010 zrealizował pionierski międzynarodowy internetowy serwis poetycki według własnego pomysłu www.emultipoetry.eu dynamicznie rozwijający się szczególnie w Polsce.

Adam Zagajewski

(ur. 1945 we Lwowie)

Poeta, prozaik, eseista, krytyk literacki, tłumacz. Urodził się w 1945 r. we Lwowie, jednak w wyniku akcji repatriacyjnej rodzina jego jeszcze w tym samym roku osiedliła się w Gliwicach. Studiował psychologię i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując na tych kierunkach magisteria odpowiednio w 1968 i 1970 r. Był współzałożycielem i członkiem grupy literackiej Teraz. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. pokolenia Nowej Fali. Wraz z Julianem Kornhauserem opublikował Świat nie przedstawiony – książkę, która uznawana jest za manifest ideowo-artystyczny tej formacji. Jednym z głównych postulatów przekazywanych w tej publikacji był ściślejszy związek literatury z rzeczywistością społeczną.

Autor tomików: Sklepy mięsne, Ziemia ognista, Anteny; zbiorów esejów: Solidarność i samotność, Obrona żarliwości oraz prozy (Słuch absolutny, Cienka kreska). Laureat wielu nagród literackich, polskich i zagranicznych, m.in. Fundacji im. Kościelskich, Prix de la Liberté, Międzynarodowej Nagrody Literackiej Neustadt i Europejskiej Nagrody Poetyckiej.

Zofia Zarębianka

Poetka, eseistka, krytyk literacki, profesor tytularny w zakresie literaturoznawstwa, członek Komisji historycznoliterackiej PAN, członek Pen Clubu oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (od 1996 roku nieprzerwanie w Zarządzie Oddziału Krakowskiego SPP). Pracuje w Katedrze Literatury XX wieku na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Stale współpracuje z miesięcznikiem literackim Topos oraz z kwartalnikiem Życie duchowe. Autorka ponad 200 artykułów i 12 książek ( dwie w druku). Jej wiersze były tłumaczone na język angielski i czeski. Używane pseudonimy: Magdalena Michałowska, Magdalena Kamińska. Opublikowała m.in.: Poezja wymiaru sanctum, Lublin 1992, Świadectwo słowa. Rzecz o twórczości Anny Kamieńskiej, Kraków 1993, Dziesięć Bożych słów, Kraków 1993; Zakorzenienia Anny Kamieńskiej, Kraków 1997, Tropy sacrum w literaturze XX wieku, Bydgoszcz 2001, O książkach, które pomagają być, Kraków 2004 oraz tomy wierszy: Człowiek rośnie w Ciszy, Kraków 1992, Wyrwane z przestrzeni, Kraków 1996, Niebo w czerni, Bydgoszcz 2000, Jerozolima została zburzona, Kraków 2004. W druku: Czytanie sacrum oraz kolejny zbiór wierszy: Wiersze: Pierwsze.

Jakub Żulczyk

(ur. 1983 w Szczytnie)

Pisarz i dziennikarz. Ukończył dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Współpracował z Lampą, Tygodnikiem Powszechnym, Exclusivem. Był współprowadzącym Redakcji kultury w TVP2. Opublikował między innymi Radio Armageddon (określane mianem pierwszej polskiej powieści pokolenia emo) oraz thriller Instytut, którego akcja toczy się w jednej z krakowskich kamienic.

Bogusław Żurakowski

(ur. 1939 w Stanisławowie)

Poeta, krytyk literacki, kulturoznawca, wykładowca. Urodzony 9 lipca 1939 roku w Stanisławowie na Dawnych Kresach Rzeczypospolitej. Profesor  w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego (Wydział Filozoficzny). Kierownik Zakładu Pedagogiki  Kultury UJ. Zajmuje się filozofią wartości, aksjologią literatury, literaturoznawstwem, literaturą dla dzieci i młodzieży. Debiutował w 1957 roku w Opolu w Polskim Radiu. Pierwszy zbiór wierszy Taniec bez ludzi ogłosił w 1962 roku. Federacja PEN-Clubów w Londynie przyznała mu w 1965 roku wyróżnienie. Otrzymał też Nagrodę Literacką im. S. Piętaka, zaś w 1983 roku Międzynarodową Nagordę „Pinocchio” przyznaną przez Fondazione Nazionale „Carlo Collodi” w Pescia (Włochy). Prezes Krakowskiego Oddziału SPP od 1996 roku do kwietnia 2008 r. Pomysłodawca wielu imprez literackich, między innymi: Krynickich Jesieni Literackich, Czwartków Literackich, Festiwalu Literatura bez granic, Poezja i gwiazdy (Jama Michalika).